Ganoon na lang ang bilis ng aking pagligo ngunit hindi ako kaagad bumaba ng aking silid. Nakatingin lang ako sa salamin at hindi ko alam kung ilang minuto na ang lumipas. Pahinga-hina ako ng malalim. Ang inis ay unti-unti naman nang nawawala ngunit nasisiguro ko na pagkababa ko at kapag nakita ko si Sancho ulit ay tiyak na babalik.
"Ano ba ang aasahan niya sa akin? patatawarin ko siya kaagad? oo at narinig ko na ang lahat dahil ikinwento niya sa nanay at tatay. Nalaman ko ang mga nangyari sa kaniya, p-pero..."
Napahawak ako sa aking dibdib habang nakatingin pa rin sa salamin. Ganoon na lang ang paghinto ko sa pagsasalita dahil naalala ko iyong pagkukwento niya. May parte ko na sobrang nalulungkot sa mga nangyari pero mayroong parte rin na nagagalit.
"Ang daming pagkakataon, sana man lan
