Vurgun

Bölüm 3

Banyoya gidip pansuman yapmıştım kendime hemen pantolonumu falan cıkarınca asıl o zaman yaralarımı görmüştüm dizlerim hep yara olmuştu dokununca acıyordu ama yavas yavas yapmıştım pantolonumu atmam lazımdı yırtılmıştı mecbur onun dolabında n bişeyler almam lazımdı belki evime geri götürürdü beni bu saçmalıgı fark edip pansumanım bitince askıda bornozu giydim hemen temiz gibi duruyordu kapıyı azcık açıp içeri baktım şükür arkamdan falan gelmemişti banyodan cıkıp diğer kapıdan içeri girdim burası kocaman bir dolaptı resmen ne kadar çok eşya vardı burda resmen bir magaza karşımdaydı raflara şöyle bir göz gezdirince istedikleriöi zorda olsa bulmuştum kapıyı kilitleyip üstümü değiştirdim hemen ama çok büyüktü bunlar yahu eşortman olmamıştı bile onu çıkarıp şort giydim bu sefer ipini sıkınca daha iyi olmuştu zaten tişört dizlerimdeydi şuan çekmeceden çorapta alıp giyince olmamıştı ama olmuştu idare ederdi şimdilik karnımdaki sesleri duyunca mecbur asagı inmem gerekiyordu yine yiyicek bişeyler vardır belki odadan çıkıp merdivenlerden asagı baktım belki yatmışlardır yine biraz dinlemeye calıştım ses yok gibiydi merdivenden yavas yavas inerken ses varmı diye dikkat ediyordum ve sonunda duymuştum sessiz konuşuyorlar niye yatmamışlardı ki bunlar bendedi şans o köpekler olmasa belki kaçmıştım şimdi kafamı uzatıp bakınca balkonda oturduklarını görünce bişey demeden mutfaga cektim buzdolabını açtım ve bir şok daha yemege düzgün bişey yoktu ki burda bu nedir yahu buzdolabını kapatım derin bir nefes aldım mecbur o manyagın yanına gidicektim mutfaktan cıkıp yanlarınna gidicektim resmen daha salonun kapısında girdiğimde hepsinin kafası bana dönünce şaşırmıştım nasıl fark etmişlerdi yahu balkonun kapısında durup onlara baktım ama sadece o deli inceliyordu beni inceledikçede gözleri kararıyordu sandalyesini bana çevirince ona baktım bende ne dicekti acaba

"Senin üstündekiler ne" başımı eğip üstüme baktım bende garip biey mı vardı acaba "Ne kıyafet işte " bana bakıp etrafa baktı sonra bahçedeki adamlara başıyla bişey dedi hepsi kayboldu bianda "Lan bacakların orttada " ay şimdi delircem "Yahu kiyafetim mi var eşortman denedim olmadı bi bunlar oldu napıyım başka acaba hem benim karnım aç" gözleriyle etrafa bakıp duruyordu sanırım biraz sinilenmişti "Otur bişeyler alırlar şimdi" boş olan koltuga oturdum bende hala bakıyordu şeytan diyor al masayı çarp kafasına "Yarın sana giymen için bişeyler ayarlarla" nasıl ya geri götürmücekmiydi beni bişey demedim sadece ona baktım kapıdaki adamla orya baktım bende "Aslan abi buyur istediklerini getirdiler" adını ögrenmiş olduk delinin "Saol koçum" aslan adamın elindekileri alıp önüme koyunca hemen torbalara bakım işte bu be e sevdiğim şey hamburger patates hemen yemege başladım karnım iflas çekmeye başlamıştı artık yemek yerken beni izlemesi sinirimi bozsada şuan açtım ve onu düşünemezdim yemegim bittince koltukta geriye yaslandım doymuştum şükür açlık zor zanaat valla "Teşekkür ederim " gözlerideki ifadeyi bian yakalmıştım ilk defa böyle bakarken yaklamıştım

"Şey beni hiç evimi götürmücek misin" biraz önceki bakışında eser kalmamıştı gözleri yine kararmıştı sanırım yine sinileniyordu "Hadi sen yukarı çık uyu artık dinlen biraz" bu da ne demek resmen geçiştiriyordu beni ona biraz yaklaştım bende daha yükses sesle sordum aynı soruyu bana cevap vermek zorundaydı "Beni evimi götürmücek misin" gözlerini kapatmıştı sanırım sakin kalmaya çalışıyordu şuan diğerlerine baktığımda resmen tetikte beklıyorlardı bişey olursa diye yoksa bana zarar verir miuidi ama annem vermez demişti bianda gözlerini açınca geri kaymıştım "Senin evin burası artık ne istersen önce bana ben evde değilsem selim yada merte söyle onlar bana söylerler" nasıl evin burası benim evim vardı zaten " Burası benim evimd eğil benim evim var ben oraya gitmek istiyorum " bianda masayı fırtlantınca cığlık atmıştı korkudan gözlerim dolmaya başlamıştı kollarının koltugumun yanına koyup bna adoğru eğilince daha çok korkmuştum gözyaşlarım çoktan akmaya başlamıştı bile "Senin evin burası benim yanım buna alış şimdi yukarı cık ve dinlen"sadece salayabilmiştim kollarını çekınce koşarak odama gitmıştım içeri girip kendimi yataga atmıştım örtüyü kafama kadar cekip agalamaya başlamıştım korkuyordum burda napıcaktım ben burda kalmak istemiyordum ama nasıl burdan cıkıcagımı bilmiyordum bile tam olarak nerde oldugumu bile bilmiyordum kocaman duvarldan gözükmüyordu bide şu köperkler vardı kafamdaki düşüncelerle uyuya kalmıştım sabah gözlerimi kuş sesleri ile açmıştım bugun hava kapalıydı yataktan kalıp cama yaklaştım sanırım yagmur yagıcaktı camı acıp temiz havayı içeme çektim etrafa bakınırken bahçede oturdugunu görünce daha da sinir olmuştum bide bana bakıyordu değişik banyoya daki işlerimi halledince mecbur başka bir tişört aldım saclarımı örüp yataga oturdum ama sagı inmem lazımdı zaten inmesem gelıp bakardı falan daha kötü merdivenlerden inerken mutfaktaki sesleri duyunca oraya baktım hemen orta yaşlı bir kadın vardı burda "Günaydın" bana dönünce görmüştüm yüzümü tatlı bir kadındı "Güanydın kızım sen geç ben kahvaltıyı getiriyorum hemen " yardım etmek istemiştim ama ret yemiştim tabiki aslan beyin emri bahçedeki masaya bişey demeden oturdum onlarla konuşmucaktım artık kahvaltı hazır olunca hemen başlamıştım herşey çok güzeldi sanırım organık falandı bunlar aslan bianda beni kolumdan tutup duvarın oraya cekince ne olduğunu anlamamıştım ondan kurtulamya çalışırken duydugum silah sesleri ile korkudan ona daha çok sarılmıştım susmuyordu sesler hiç ben korkuyordum ne oluyordu aslanın gömleğini sıkınca bana baktı bian "Korkuyorum " gözlerime bakıp önce alnımdan sonra saclarımdan öptü ve bu beni rahatsız etmemişti garip şekılde "Korkma ben yanındayım birazdan biticek" kafamı sallayıp daha cok sarıldım ona susmuyordu devamlı sesler geliyordu bitsin istiyordum kimdi bunlar ve niye bize silah sıkıyorlardı ...