Avery’s POV
Nang makauwi ako sa bahay ay dumeretso kaagad ako sa kwarto ko at doon ay umiyak ulit. Bakit ba ganito ang kapalaran ko? Hindi ko naman hiniling ang mga bagay na iyon, pero bakit ‘yon ang natatamasa ko ngayon? Hindi na ba ako magkakaroon ng kasiyahan? Mag-isa ko na lang ba haharapin ang bukas?
Wala na ba talaga akong karapatan na lumigaya sa piling ng taong mahal ko na akala ko makakaramay ko sa lahat ng problema ko? Ang aakay sa akin sa tuwing madarapa ako, ang mag-aalaga’t mag-aaruga sa akin sa tuwing magkakasakit ako at higit sa lahat ang magmamahal sa akin ng buong puso na higit pa sakaniyang buhay.
Kailan ko mararanasan ang buhay na kung ingatan ka ay para kang isang babasaging bagay na napakahalaga para lang masira o mabasag. Hanggang kailan? Hanggang kailan ako magtit
