“MAHAL kita, Alessandra,” sabi ni William nang magkayakap na ninanamnam nila ang pagsabog ng mga bituin sa paligid na dulot ng pagsasanib ng kanilang mga katawan, puso, at kaluluwa. “Mahal na mahal.”
Ipinikit ni Alessandra ang kanyang mga mata. Ibinaon niya ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ng binata. Nilanghap niya ang lalaking amoy nito, pinupuno ang kanyang baga dahil iyon na ang huli nilang pagkikita, ang kanilang huling pagsasama. Iiwan na niya ito. Pupunta siya kay Chameleon at ipabubura ang alaala ni William sa utak niya.
“Mahal din kita, William.” Pagmulat ng mga mata niya ay awtomatik na tumulo ang luha roon. But this is goodbye now. Patawad. Sorry dahil hindi ko matatanggap ang buhay na iaalok mo. Hindi ako karapat-dapat sa ‘yo. At hindi ko pa nata
