อาจารย์ที่รัก (To the moon and black) 18+++

INTRO ก๊อก! ก๊อก! “วีนัสปิดไปนอนได้แล้วลูก พรุ่งนี้ไปเรียนมหลัยวันแรกห้ามสายเด็ดขาดนะ!” เสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงบอกจาก วารี ผู้เป็นแม่ของวีนัส วีนัสเด็กสาวที่มีรูปร่างหน้าตาน่ารัก ตัวเล็ก ผิวขาว ตัดผมหน้าม้า มีรอยยิ้มที่สดใส และเป็นคนมีความคิดบวกอยู่เสมอ “ค๊า~ กำลังจะปิดไฟเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” วีนัสตะโกนตอบ ในขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ โดยวีนัสกำลังเขียนไดอารี่บันทึกความรู้สึกของเธอที่จะได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยวันแรก โดยเธอมักจะชอบเขียนไดอารี่เป็นประจำ วีนัสรีบปิดไดอารี่และเก็บของทุกอย่างให้เข้าที่บนโต๊ะหนังสือ จากนั้นก็รีบกระโดดขึ้นบนเตียงนุ่มของตัวเองแชะปิดไฟ จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงและเปิดมือถือขึ้นมาเล่นต่อ “ไหน…ขอดูการอัพเดทล่าสุดของอาจารย์หน่อย~” วีนัสเข้าไปในโปรไฟล์ไอตีของบุคคลๆหนึ่งในขณะที่เธอเลื่อนไปดู แววตาและรอยยิ้มของเธอต่างก็ยิ้มไปด้วย “ในรูปยังหล่อขนาดนี้…ถ้าตัวจริงเราไม่ช็อคตายไปเลยเหรอวีนัสเอ๊ย!” วีนัสบิดตัวไปมาดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียง “วีนัส…แม่รู้นะว่ายังไม่นอน วางมือถือแล้วนอนเดี๋ยวนี้เลย” เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอกอีกครั้ง “เฮ้อ~ ค่าแม่…” วีนัสมองบนเมื่อโดนแม่รู้ทัน ก่อนจะปิดมือถือลงและพลิดตัวในท่าที่ตัวเองชอบ หลับตาลงและค่อยๆเผลอหลับไปในที่สุด เช้าวันต่อมา ก๊อก! ก๊อก! “วีนัสตื่นได้แล้วสายแล้วรถจะติดเอานะ ตื่นๆ” เสียงเคาะประตูรัวๆแต่คนในห้องไม่มีท่าทีที่จะรู้สึกตัวเลยแม่แต่น้อย วีนัสยังคงนอนฝันหวานอยู่บนเตียงนุ่มของเธอ “ถ้าไม่ตอบแม่เปิดประตูเข้าไปแล้วนะ!?” แกร๊ก! แอ๊ด~ เมื่อวารีเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพตรงหน้าก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะวีนัสเป็นคนตื่นสายตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว วารีรีบตรงเข้าไปปลุกลูกสาวสุดที่รักทันที “วีนัส! ตื่นๆ สายแล้วนะวันนี้เป็นวันเรียกวันแรกลูกห้ามสายเด็ดขาด!” วารีดึงผ้าห่มออกจากตัววีนัสและเขย่าตัววีนัสเพื่อปลุกเธอ “อื้อ~ ขออีกสิบนาทีนะคะแม่~” วีนัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่งัวเงีย “ไม่ได้! เราขึ้นมหาลัยแล้วนะไม่ใช่มัธยม ตื่นได้แล้วไหนเมื่อวานบ่นนักบ่นหนาว่าอยากไปเรียนไง ตื่นๆ” “ตื่นแล้วค่า~ ตื่นก็ได้ งื้อ~” 40 นาทีต่อมา “สายแล้วค่ะแม่! รีบๆเลยค่ะแซนด์วิชขอกินไปบนรถนะคะ ไปค่ะแม่ๆรถติดแย่แล้ว” วีนัสวิ่งออกมาจากห้องในชุดนักศึกษาเรียบร้อยพร้อมกับกำลังมัดผมไปด้วยความรีบเร่ง “แม่ปลุกตั้งนานไม่ตื่นทีงี้ละมาเร่งนะแม่ตัวแสบ!” วารีดุลูกสาวไปแต่ก็หยิบแซนด์วิชใส่กระเป๋าไปให้วีนัส “ขอบคุณนะคะ…แม่น่ารักที่สุดเลย” วีนัสเดินเข้ามาหอมแก้มวารีก่อนจะพูดต่อว่า “ให้วีช่วยถืออะไรไหมคะ?” “ถือกระเป๋าอันนี้แล้วกัน” “โอเคค่ะ ไปกัน!” วีนัสรีบหยิบกระเป๋าและทั้งคู่ก็ออกมาจากห้องไปที่ลานจอดรถของคอนโด โดยวารีเป็นคนไปส่งวีนัสไปเรียนเสมอ ก่อนจะเลยไปทำงานของตัวเอง 15 นาทีต่อมา “รถติดมากเลยเห็นไหมแม่บอกแล้วให้รีบตื่น” วารีหันไปบ่นลูกสาวที่นั่งกินแซนด์วิชอยู่เบาะข้างๆ “ขอโทษค่า~ รถติดก็ดีวีจะได้อยู่กับแม่นานๆ คริคริ” “ไม่ต้องมาอ้อนเลย วันนี้เรียนวันแรกก็ตั้งใจรู้ไหม ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ๆด้วย” “รับทราบค่า~” วีนัสตอบไปยิ้มไปในใจเธอคิดถึงเพียงอาจารย์สุดหล่อที่เธออยากเจอตัวจริงมานาน วีนัสชื่นชอบอาจารย์คนนี้มากเพราะเขาทั้งเก่ง ฉลาด และหล่อ แถมเป็นผู้บริหารมหาลัยที่เธอตั้งใจสอบเขาด้วย คิดแล้วก็มีความสุขไปยิ้มไป… แฟรงค์ 14:25 น. ร่างสูงโปร่งนั่งอยู่ในห้องทำงานและกำลังตั้งใจทำงานอย่างเคร่งเครียด ด้วยภาระและหน้าที่การงานที่หนักและจริงจังทำให้แฟรงค์ต้องเป็นคนที่ระเอียดและรอบรู้ทุกอย่าง เขาไม่เคยที่จะหยุดหาความรู้เพิ่มเติมให้กับตัวเอง ก๊อก! ก๊อก! “อาจารย์คะมีนักศึกษามาขอพบค่ะ” จุ๋ม เลขาส่วนตัวหน้าห้องของเขาเคาะประตูก่อนจะเปิดเดินเข้ามา “ผมมีเวลาให้ห้านาที ผมมีสอนต่อ” แฟรงค์บอกเสียงเรียบซึ่งถ้าคนไม่รู้จักเขามาก่อนคงจะคิดว่าเขากำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่แน่นๆ “ค่ะ อาจารย์” จุ๋มพยักหน้าเข้าใจก่อนจะออกไปบอกนักศึกษาที่มาขอพบว่ามีเวลาให้เพียงห้านาทีเท่านั้น ก๊อก! ก๊อก! “ขออนุญาตค่ะอาจารย์…” นักศึกษาสาวสองคนเดินเข้ามาในห้องทั้งคู่ใส่กระโปรงสั้นและเสื้อที่รัดรูปมากจนเห็นทรวดทรงชัดเจน “พวกคุณมีอะไรก็พูดมา” แฟรงค์ถามกลับเสียงเรียบเช่นเคยโดยที่ไม่มองนักศึกษาตรงหน้าแม้แต่น้อย “คือ…เมื่อเช้าพวกเรามาสายทำให้เข้าเรียนคลาสอาจารย์ช้า เลยกลัวว่าเราอาจจะตกหล่นเนื้อหาไปบ้าง เลยอยากจะมารบกวนให้อาจาร์ช่วยสอนใหม่ให้หน่อยค่ะ” “พวกคุณมาสายทำให้มาเรียนไม่ทันมันไม่ใช่ปัญหาของผมที่ต้องมารับผิดชอบ” แฟรงค์ตอบกลับอย่างไร้เยื่อใยเขารู้จุดประสงค์นักศึกษาพวกนี้ดีว่าต้องการจะเข้ามาหาเขา “แต่ว่าเมื่อเช้ารถติดมากจริงๆนะคะอาจารย์” “แต่คนอื่นๆเขาก็ยังมาเรียนทัน มันไม่ได้เกี่ยวว่ารถติดหรือไม่ติด ปัญหาคือการจัดการเวลาของพวกคุณมันไร้ประสิทธิภาพ!” ประโยคสุดท้ายแฟรงค์จ้องตาสองสาวนักศึกษาด้วยแววตาที่ไม่พอใจ “เอ่อ…คือ พะ พวกเรา…” “เชิญคุณทั้งสองคนออกมาไปจากห้องทำงานของผมได้แล้ว” แฟรงค์พูดพร้อมกับหยิบหนังสือที่วางอยู่ขึ้นมาอ่านอย่างไม่สนใจ “แต่อาจารย์ค่ะ!” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งและเป็นจุ๋มที่เดินเข้ามา ก๊อก! ก๊อก! “อาจารย์ค่ะใกล้เวลาสอนแล้วค่ะ คลาสต่อไปเป็นนักเรียนปีหนึ่งค่ะ คณะบริหารค่ะที่ตึกบีค่ะ” จุ๋มบอก “อืม” แฟรงค์ตอบกลับสั้นๆและมองตาจุ๋มเพื่อส่งสายตาบางอย่าง จากนั้นจุ๋มก็พูดต่อว่า “เชิญนักศึกษาทั้งสองคนออกมาไปได้แล้วค่ะ เตรียมตัวไปเรียนคลาสต่อไปดีกว่าเนาะ แห๊ะๆ ไปจ๊ะสาวๆ” จุ๋มเดินเข้ามาเข้ามาหานักศึกษาและค่อยๆดันออกไปจากห้องทำงานแฟรงค์อย่างรู้งาน จุ๋มถือว่าเป็นเลขาที่ทำงานกับแฟรงค์มานานและรู้ใจแฟรงค์ทุกอย่าง “เฮ้อ~ น่ารำคาญจริงๆ” แฟรงค์ถอนหายใจและส่ายหน้าเบาๆให้กับนักศึกษาที่เพิ่งออกไปก่อนจะมองนาฬิกาที่ข้อมือ จากนั้นก็ลุกขึ้ยยืนและหยิบหนังสือเตรียมไปสอนต่อ ********