ซุปตาร์คนนั้นคือพ่อของลูก

ร่างเปลือยเปล่าของคู่รักกำลังร่วมรักกันบนเตียงขนาดคิงส์ไซส์ แต่สีหน้าเหยเกของหญิงสาวที่นอนใต้ร่างเขา กลับดูไม่มีความสุขกับการเสพรักในครั้งนี้เลยสักนิด แก่นกายขนาดใหญ่สอดใส่ในช่องทางคับแคบ จับเรียวขาสวยแยกออกแล้วตอกอัดใส่ร่องรักที่ฝืดเคือง เธอกัดปากจนห้อเลือด มองแฟนหนุ่มที่พยายามจะทำรัก แต่จังหวะที่ไม่ต่อเนื่องและเวลาผ่านมานานเกินไป ทำเธอหมดอารมณ์จนรูรักเริ่มฝืด แต่เขาก็ยังตะบี้ตะบันอัดสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้งแรง “เจย์พอก่อน อึก พอ... เจย์” เธอเบ้หน้าเจ็บกับช่องทางที่ฝืดฝืน ไม่มีน้ำมาหล่อลื่นรองรับความใหญ่โตที่ขยับเข้าออก มันทำให้เธอเจ็บจนเหมือนกลีบเนื้อจะฉีกออกจากกัน ไม่ได้มีอารมณ์อยากสานต่อให้เสร็จกิจเลยสักนิด “เจย์พอ... เราเจ็บ อื้อ” ร่างบางยกมือขึ้นผลักดันเขาที่จะก้มมาจูบ เพื่อยืนยันว่าเธออยากจะหยุดมากกว่าฝืนทำต่อ “ขอเจย์จูบเธอหน่อยดิ” เขามุ่นคิ้วเข้าหากันแน่น หลังอีกฝ่ายเบือนหน้าหนีทุกครั้งที่เขาพยายามจะจูบเธอ ร่างเพรียวระหงส่ายสะบัดหน้าหนี ไม่ยอมให้เขาจูบแต่โดยดี ก่อนที่จะถูกเขากำลำคอล็อคให้รับสัมผัสจูบที่จาบจ้วงในครั้งนี้ พร้อมสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปาก แต่เธอมั่นใจว่ามันผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว เขาก็ยังทำเธอเสร็จสมไม่ได้ หนำซ้ำยังทำเธอเจ็บเพราะแรงเสียดสีที่มากเกินไปอีกต่างหาก “เจย์เราบอกให้พอไง อื้อ... เราเจ็บแล้วเอาออกเลย” “จะแตกแล้วอีกนิดนะเธอ” “อึก เจย์คิว... อื้อ บอกว่าเจ็บไง!” แฟนหนุ่มไม่สนคำร้องขอของหญิงสาว แต่กลับตอกรัวสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้งแรง จนคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น “อีกนิดนะชา...” เขาขบกรามแน่น หลอกสมองว่าตัวเองมีอารมณ์ทั้งที่แข็งไม่เต็มที่ด้วยซ้ำ “ไม่... เราเจ็บแล้วเจย์ เอาออกไปก่อน อื้อ” พอพูดไม่ฟัง เธอก็เลยทั้งทุบตีแผงอกและดีดดิ้นขัดขืนเขา ผลักไสให้เขาถอดถอนตัวตนออกไปสักที พออารมณ์มันไม่ได้เจย์คิวก็หัวเสีย ยอมถอยทัพถอนแก่นกายออกจากช่องทางที่แดงแจ๋ของใบชา ร่องรูรักทั้งแดงและหุบลงไม่สนิท จากขนาดที่ใหญ่โตสอดใส่ไว้นานเกินไป เธอเจ็บแสบจนคิดว่าฝืนไปต่อไม่ไหว ถ้าเขาฝืนดันทุรังไปมากกว่านี้เลือดได้ออกแน่ “ถ้าไม่มีอารมณ์ไม่ต้องฝืนทำก็ได้นะ” เธอเบือนหน้าหนีเขา หลังถูกความเงียบเข้าเกาะกุม ราวกับเธอบังคับฝืนใจให้เขามาร่วมเตียงด้วย ดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีอารมณ์ร่วมหรืออยากจะทำ คนรักกันที่ทำเรื่องแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนจะมองไม่ออกได้ยังไง “ใครกันแน่ที่ไม่มีอารมณ์...” “เจย์จะโทษเราเหรอ” “ก็ของเธอฝืดขนาดนี้ปะ” “มันฝืด... หรือเจย์เสร็จช้าจนเราหมดอารมณ์กันแน่” เจย์คิวกดสายตามองแฟนสาวอย่างไม่สบอารมณ์ เหมือนโดนโยนความผิดให้เขาเพียงฝ่ายเดียว ทั้งที่เขาเพิ่งจะเลิกงานมา แต่ก็ยังไม่ละเลยเรื่องบนเตียงตอบสนองทุกครั้งที่เธอเรียกร้อง “สงสัยทำงานหนักไปหน่อยก็เลยแตกช้ามั้ง” เขาก้มหน้ามองเธอที่ยกมือกุมหน้าท้องบาง ก่อนจะโน้มตัวคร่อมทับกลายๆ มือจับเรียวขาเธอให้แยกออกอีกครั้ง “จะทำต่อเหรอ” เธอหันใบหน้ากลับมามองเขา แต่แววตาเจือรอยระคนความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด “ก็ต้องต่อดิ เธอยังไม่เสร็จเลย” “พอเถอะ... เราไม่มีอารมณ์ทำต่อแล้ว” คนด้านบนลอบถอนหายใจเพราะเอาใจแฟนสาวไม่ถูก พักหลังมานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขากระท่อนกระแท่นเหลือเกิน เหมือนแก้วแตกที่มีรอยร้าว ต่อให้มองไกลๆ ไม่เห็นแต่ก็ใช่ว่าแก้วจะคงสภาพเดิม “จะทำต่อทั้งที่มันแข็งไม่เต็มที่ด้วยซ้ำเนี่ยนะ” “ก็ใส่ไปก่อน... เดี๋ยวก็แข็งเองแหละหน่า” “ไม่ต้องทำแล้ว เจย์ไปอาบน้ำเตรียมตัวนอนเถอะ” ใบชาส่ายหน้าว่าจะไม่ทำต่อ พลางดันเขาให้ลุกออกจากตัวเธอ แล้วลุกขึ้นนั่งหยิบเสื้อผ้าข้างเตียงมาสวมใส่แทน ถ้าไม่มีอารมณ์จะทำก็แค่แยกย้ายกันนอน แต่แฟนหนุ่มกลับหัวร้อนหนักกว่าเก่า เขาจับแขนเธอแล้วออกแรงกระตุกให้หันหน้ามาคุยกัน แต่พยายามจะปรับความเข้าใจเท่าไหร่ เหตุการณ์มันก็เลวร้ายลงเท่านั้น “เจย์เอาใจเธอไม่ถูกแล้วว่ะ อยากโดนเอาก็จะทำให้อยู่นี่ไง” “.....” “เลิกงานมาเหนื่อยๆ ทำไมต้องทำให้เรื่องใหญ่ด้วยวะเธอ” เธอสบตาเขาแต่ไม่พูดอะไร แค่ลอบถอนหายใจอย่างระอา พาให้สถานการณ์คุกรุ่นหนักเข้าไปอีก แต่ใครจะรู้ว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียงที่เป็นปัญหา แต่มันสะสมมาจนวันนี้เธอคิดว่าต้องพอสักที รู้ใช่ไหม... มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้หรอกที่ทำคนเลิกกัน “เหนื่อยใจเพราะเรามากเลยใช่มั้ยเจย์” “แล้วเธอคิดว่าไง” “ขอโทษก็แล้วกันที่งี่เง่าแบบนี้...” เธอสูดลมหายใจเข้า เปล่งเสียงอันสั่นเครือแต่กดข่มไว้ ขณะที่ม่านน้ำตาเอ่อคลอบดบังการมองเห็น ก่อนจะแกะมืออีกฝ่ายที่รั้งแขนเธออยู่ “เราเลิกกันเถอะ” “หะ” “เราบอกว่าเลิก... เราเลิกกันเถอะเจย์”