Lost in Aetheria

Ethan's POV May kung anong matigas na tumutusok sa tagiliran ko, at sa bawat paghinga ko, sumasabay ang amoy ng basang dahon at lupa. Hindi ito ang kama ko. Kung tutuusin, hindi rin ito ang sahig ng kuwarto ko, maliban na lang kung biglang nagdesisyon ang landlord ko na palitan ang buong apartment namin ng isang gubat habang natutulog ako. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Mga puno ang unang bumungad sa akin, matatayog at napakakapal ng mga dahon, na halos hindi ko makita ang kalangitan. May gintong sinag ng araw na tumatagos sa pagitan ng mga sanga, habang ang mga halamang nakapaligid sa akin ay kumikislap sa hamog. Ilang segundo akong nakahiga nang hindi gumagalaw. Hindi dahil kalmado ako, kundi dahil umaasa akong baka panaginip lang ang lahat ng ito. Pumikit ako ulit, nagbilang hanggang sampu, saka muling dumilat. Gubat pa rin. "Okay," bulong ko. "That's new." Umupo ako at maingat na sinuri ang sarili ko. Suot ko pa rin ang gray hoodie, maong na pantalon, at sneakers na suot ko kagabi, pero may putik na ang mga ito at may maliit na punit sa manggas ko. Wala akong maalalang nadapa ako sa kung saan. Ang huli kong naaalala ay ang pag-upo ko sa harap ng laptop, pagbabasa ng discussion tungkol sa magic systems sa fantasy novels, at pakikipagtalo sa isang stranger online tungkol sa kung patas ba ang isang mage na kayang manipulahin ang oras. In retrospect, hindi na siguro ako dapat nakipagtalo sa internet nang alas-dos ng madaling-araw. Pero hindi naman sapat na dahilan iyon para magising ako sa gitna ng gubat. Kinuha ko ang phone ko mula sa bulsa at agad na binuksan ang screen. Nandoon pa ang wallpaper ko, ang mga notification mula sa mga application, at ang battery percentage na nagsasabing may animnapu't pitong porsiyento pa akong natitirang charge. At pagkatapos, nakita ko ang signal. No Service. "Of course." Binuksan ko ang maps application, umaasang baka mahanap nito ang lokasyon ko kahit walang mobile data. Umikot ang maliit na loading icon nang ilang segundo bago tuluyang sumuko, na para bang pati ang phone ko ay ayaw makisali sa problemang ito. Sinubukan ko ang emergency call screen, pero wala akong ginawang tawag. Hindi ko alam kung may signal para rito, at ayokong magsayang ng oras sa mga bagay na hindi ko pa naiintindihan. Isinilid ko ulit ang phone sa bulsa ko at pinilit huminga nang malalim. Panic could wait. Kailangan ko munang malaman kung saan ako naroroon, kung may ibang tao sa paligid, at kung paano ako makakabalik sa bahay. Hindi ako eksperto sa survival, pero alam kong hindi magandang ideya ang manatili sa isang lugar na wala akong alam tungkol dito. Tumayo ako, saka napangiwi nang kumirot ang kaliwang tuhod ko. "Great. Spawned into a forest with minor damage." Sinubukan kong ngumiti sa sarili kong biro, pero mabilis ding nawala iyon. Walang sumagot sa akin kundi ang huni ng mga ibon at ang mahinang paggalaw ng mga dahon sa hangin. Doon ko unang naramdaman ang tunay na katahimikan. Walang ugong ng mga sasakyan, walang tunog ng air conditioner, at walang kapitbahay na nagpapatugtog nang napakalakas na para bang obligasyon ng buong gusali ang makinig sa playlist niya. Ang naririnig ko lang ay ang kalikasan, at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas nakakatakot iyon kaysa sa inaasahan ko. Pinagmasdan ko ang mga puno sa paligid. May ilan sa mga ito na may mapuputing marka sa balat, na parang mga simbolong paulit-ulit na inukit ng isang taong may maraming oras at kakaunting kaibigan. Sa malayo, may mga halamang may asul na bulaklak na bahagyang kumikinang kahit hindi direktang nasisikatan ng araw. Napakunot ang noo ko. Hindi ko maalalang nakakita ako ng ganoong halaman sa anumang documentary na napanood ko. Posibleng may natural na paliwanag ang mga ito, pero sa kasalukuyan, wala akong sapat na kaalaman para magbigay ng matino at kapani-paniwalang sagot. At ayokong hawakan ang isang halamang kumikinang nang walang dahilan. May natutunan din naman ako sa mga fantasy novel. "First rule," bulong ko. "Don't touch suspicious glowing plants." Nagsimula akong maglakad sa direksiyon ng mahinang tunog ng tubig. Hindi ko alam kung gaano kalayo ang pinagmumulan nito, pero ang isang stream ay maaaring magbigay sa akin ng tubig at posibleng magdala sa akin sa isang lugar na may mga tao. Maingat kong nilampasan ang mga ugat ng puno at ang mga batong natatakpan ng lumot. Ilang beses akong napahinto para makinig, dahil bawat kaluskos ay sapat para isipin kong may sumusunod sa akin. Wala naman akong nakitang anuman. Sa ngayon, iyon ay magandang balita. Makalipas ang ilang minuto, narating ko ang isang makitid na sapa. Malinaw ang tubig at dumadaloy ito sa pagitan ng mga batong may kakaibang mapulang kulay, habang ang sikat ng araw ay lumilikha ng maliliit na kislap sa ibabaw nito. Lumuhod ako sa tabi ng tubig at pinagmasdan ang repleksiyon ko. Mukha pa rin akong Ethan Cole, nineteen years old, college student, at taong dapat ay nasa bahay lang at nag-aalala tungkol sa assignments. May ilang dahon sa buhok ko, may putik sa pisngi ko, at ang ekspresyon ko ay parang kakapasa lang sa akin ng pinakamahirap na exam sa mundo nang walang reviewer. Napahawak ako sa noo. "Mom's going to kill me if I somehow miss another family dinner." Biglang kumirot ang dibdib ko nang maisip ko ang pamilya ko. Hindi ko alam kung gaano na ako katagal nawala, kung may nakapansin na ba, o kung may naghahanap na sa akin. Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanila na nagising ako sa isang gubat na hindi ko kayang hanapin sa internet. Kumuha ako ng tubig gamit ang mga kamay ko, pero huminto bago ito inumin. Hindi ko alam kung ligtas itong inumin, kaya pinili kong maghintay muna habang naghahanap ng mas maayos na paraan para makakuha ng malinis na tubig. Sa halip, hinugasan ko ang putik sa mukha ko at inayos ang hoodie ko. Pagkatapos, tumingin ako sa magkabilang direksiyon ng sapa, naghahanap ng anumang bakas ng sapatos, gulong, o kahit isang sanga na sadyang pinutol ng tao. May nakita akong kakaiba sa kabilang pampang. Mga bakas ng paa. Hindi ko matukoy kung anong hayop ang gumawa ng mga ito, pero masyadong malalaki ang mga marka para maging ordinaryong aso. May ilang bahagi rin ng lupa na tila nagalusan, na para bang may mabigat na bagay na dumaan doon kamakailan. Biglang nawala ang pagnanais kong mag-explore. Hindi ko kailangang maging zoologist para malaman na ang hindi pagkilala sa isang hayop ay hindi nangangahulugang hindi ito mapanganib. Dahan-dahan akong tumayo at lumayo sa pampang. Pinili kong sundan ang sapa mula sa mas malayong bahagi, kung saan mas bukas ang daan at mas marami akong makikitang paligid. Ilang minuto pa akong naglakad bago ko narinig ang isang tunog na hindi galing sa tubig o sa mga ibon. Tok. Natigilan ako. Tok. Tok. Parang may pumupukpok ng kahoy. Nanggagaling ang tunog sa pagitan ng mga puno sa unahan ko. Hindi ko alam kung may gumagawa roon ng bahay, may naghahanda ng panggatong, o may kung anong bagay na mas gugustuhin kong hindi makita. Pero kung may tao roon, maaaring iyon na ang pinakamagandang pagkakataon kong makahanap ng tulong. Kaya kahit kinakabahan, sinundan ko ang tunog. Habang papalapit ako, unti-unting nagbago ang itsura ng paligid. Naging mas malawak ang pagitan ng mga puno, at may makitid na daan na tila madalas daanan, bagaman natatakpan pa rin ito ng mga dahon at d**o. Pagkaraan ng ilang sandali, nakita ko ang isang maliit na kubo. Gawa ito sa kahoy at bato, may bubong na natatakpan ng tuyong d**o, at may manipis na usok na lumalabas sa isang maliit na tsimenea. Sa tabi nito ay may nakasalansan na panggatong, ilang basket, at isang palayok na nakapatong sa ibabaw ng kahoy na mesa. Hindi ito mukhang abandonado. Huminto ako sa gilid ng daan at pinagmasdan ang kubo. Sa wakas, may nakita akong bagay na kahawig ng tahanan, at sa unang pagkakataon mula nang magising ako, nakaramdam ako ng pag-asang baka hindi ako tuluyang mapahamak sa lugar na ito. Huminga ako nang malalim at lumabas mula sa likod ng puno. "Hello?" tawag ko, hindi masyadong malakas. "May tao ba rito?" Walang sumagot. Lumapit ako nang ilang hakbang, saka muling tumawag. "Hello? I need some help!" May narinig akong kaluskos sa likod ng kubo. Napalingon ako, umaasang may lalabas na ordinaryong tao na may hawak na palakol o basket ng mga gulay. Pero bago pa man ako makapagsalita, biglang tumahimik ang buong paligid. Maging ang mga ibon ay tila nawala sa pandinig ko. May mabigat na yabag sa likod ko. Isa. Dalawa. Pagkatapos ay isang malalim at mababang ungol na nagpahinto sa bawat kalamnan sa katawan ko. Dahan-dahan akong lumingon. Sa pagitan ng mga puno ay may isang napakalaking nilalang na nakatayo, kulay-abong balahibo ang bumabalot sa katawan nito at dilaw ang mga matang nakatutok sa akin. Mas malaki ito kaysa sa anumang lobo na nakita ko sa mga litrato, at ang mga ngipin nitong nakalitaw sa bahagyang nakabukang bibig ay sapat para mawala ang lahat ng matalinong ideyang naisip ko tungkol sa survival. Hindi ako gumalaw. Hindi rin ito gumalaw. Ilang segundo kaming nagtitigan, at sa maikling sandaling iyon, naunawaan ko ang isang bagay na hindi kailanman naituro sa akin ng mga laro o nobela. Kapag totoong nakatayo sa harap mo ang isang mandaragit, hindi mo iniisip kung anong level ito o kung ilang experience points ang makukuha mo kapag natalo mo ito. Ang iniisip mo lang ay kung makakauwi ka pa ba. Biglang yumuko ang nilalang, inilapit ang katawan nito sa lupa, at nagpakawala ng ungol na mas malakas kaysa kanina. Napaatras ako ng isang hakbang. "Please tell me you're someone's unusually large pet." Tumalon ito. At tumakbo ako.