Son birkaç gündür…
Beren kendini tuhaf hissediyordu.
Normalde enerjik olan hali yoktu.
Sabahları yorgun uyanıyor, gün içinde halsizleşiyor, bazen sebepsizce oturup kalıyordu.
Karan bunu fark etmemiş gibi değildi.
Bir akşam Beren koltukta sessizce otururken yanına geldi.
“Beren…” dedi dikkatle.
“Sen iyi değilsin.”
Beren hemen toparlandı.
“İyiyim ben, sadece biraz yorgunum.”
Karan kaşlarını çattı.
“Yok… bu normal değil. Hadi hastaneye gidelim.”
Beren hemen başını salladı.
“Yok Karan, abartıyorsun. Gerçekten iyiyim. Sadece biraz üşütmüş olabilirim.”
Karan ona uzun uzun baktı… ama üstelemedi.
“Peki…” dedi. “Ama dikkat et kendine.”
Sabah
Ertesi sabah…
Beren mutfağa geçti, kahvaltıyı hazırladı.
Karan masaya oturdu.
“Bak gördün mü? Gayet iyiyim,” dedi Beren gülümseyerek.
Kara
