Our Strings(Book3)

OUR STRINGS- 8

"Tara labas tayo," aya ni Raffy pag katapos namin mag-kainan. Tinulungan ko na din si tita Salve magligpit ng lamesa at maghugas ng mga plato.

Binuksan ko ang glass door sa veranda. Pumikit ako at sinalubong ang lamig ng hangin galing sa labas dala ng pag ulan. "Crazy, can't you see it's raining?" Sagot n Raffy.

Isinara ko ulit ang glass door ng medyo lumakas na ang ulan at pumapasok sa loob ng bahay.

Sumalampak si Raffy sa sopa at ganun din si Jace. Nag hahati na ang liwanag at dilim sa kalangitan. Nanatili akong pinanunuod ito. I don't know why but it's satisfying to watch for me.

Pinilit kong inayos ang sarili ko matapos umiyak. I don't want to ruin my day. Hindi nga lang ako sure kung maayos ba talaga dahil paminsan minsan ay weird nila akong tiitignan.

"I got nervous when tita Salve asked if we like you." Panimula ni Jace. Nakuha niya ang atensyon ko kaya napatingin ako ng masama sa kanya lalo na nang tumawa si Raffy.

"I almost pee in my pants,"pahabol naman ni Raffy at hilaw na ngumiti. Umirap ako at binato sila ng throw pillow.

Why do they need to bring that awkward topic? Maybe, they both noticed my changed of mood and silence. Kilalang kilala ako ng dalawa at alam ko na paraan nila ito para lang mapasaya ako.

"Ang mean niyo!" Ngumuso ako at umupo na din sa tapat ng sopa na inuupuan nila. "You could have just lied guys!" Patuloy ko.

Akala ba nila nakalimutan ko na kung paano nila ako nilaglag kanina kay tita Salve? They just made me feel that I'm not worth it to have. Well, hindi ko naman minasama iyon. Because for me, they are both my brothers and family.

Nawala ang ngiti ng dalawa ng magtama ang tingin nila. Napataas ang isa kong kilay. Tila ba nag uusap ang mga mata nila ng hindi ko alam.

"Well, we did lied to tita." They both shrugged. Bigla akong kinabahan. I know where this is coming and I don't want to hear it. Ilan beses na itong nangyari at ilan beses na din ako nakonsensya sa paulit ulit na pag tanggi. I heaved a sigh.

"What?" Tanong ko sa kanila. Hindi naman kami uminom ng alak pero feeling ko lasing sila. Kung ano ano ang lumalabas sa bibig.

" I like you," seryosong sagot ni Jace.

"So do I," si Raffy.

Nawala unti unti ang ngiti ko at napalitan ng kaba at pagkalabog ng dibdib ko. They both sighed. Para bang nakaraos sa isang mahirap na pagsusulit. This what I thought so. Damn it!

"I'm not joking guys, tampalin ko kayo isa isa." Sagot ko at kinalma ang sarili. I know they somehow like me through their actions, pero ang aminin mismo nila sa harap mo ay nakakailang. I don't want to reject them pero ayoko naman din kase na umasa sila sa akin. I love them both kaya hirap akong sumagot kapag ganito sila.

"We were not joking," matigas na ingles na sagot ni Raffy. Nalaglag ang panga ko. Pakiramdam ko ay nasa gitna ako ng dalawang bato na nag uumpugan. Ang sama sama din kasi ng tingin nila sa isa't isa.

What the heck?

Tumawa ako ng malakas. Tumawa ako para mawala ang awkwardness sa amin tatlo. I didn't expect this though. I didn't expect that they will push this now.

"Ano to? Vlog? It's a prank?" Pinilit ko pa din tumawa at magbiro.

"Kung ayaw mo maniwala edi wag," si Jace na tila ba nairita. Marahas pa niyang tinakpan nang throw pillow ang mukha niya na parang bata. 

"Manliligaw ako!" Sabay na anunsyo ng dalawa kaya napanganga ako. Akala ko tapos na pero eto na namam sila. Sa oras na ito, talagang napuno na ako sa dalawa. Bukod sa tinorture nila ang saril nila ay nandadamay pa sila.

"Damn it!" Sabay din nilang mura. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaction ko sa kanila. Nakakainis!

"Woah, wait there. Are you both crazy? Magkakaibigan tayo." Sagot ko. I want them to remember and realize that. Ayokong masira kami dahil sa ginagawa nila. I treated them as my brothers neither my family. I don't want to lose either one of them dahil lang sa puppy love na nararamdaman nila. We are still young and I know someday when we have our own lives, pagtatawanan nalang nila ito.

Huminga ako ng malalim at umiwas ng tingin. Ayoko sila tignan because their eyes are both begging. Tumingin ako sa labas. Mabuti nalang at madilim na so may rason akong pauwiin sila.

"What?" Sabay ulit nilang tanong. Kumuha ako ng unan at literal na hinampas sa kanila." Tumigil kayo. Get your ass and go home!" Sagot ko sabay hila sa kamay nila. I know it's rude but that's the only thing to do to save ourselves from misery. Nairita pa nga ako ng pareho nilang hinigpitan ang hawak sa magkabilang kamay ko.

"Isa!" Seryosong sabi ko. Palihim pa nga akong napangiti ng para silang maamong bata na parehong tumayo.

"Did we lose you over this?" Nahimigan ko ang pag aalala sa boses ni Raffy. Si Jace naman sa gilid ang tila ba nagsisisi.

"No. Because I don't want to lose my friendship to both of you because of this. And why the hell you are telling me this again?" Salita ko. Nagpauna na ako lumakad at pinagbukas sila ng gate. Mabuti nalang din at tumila na ang ulan.

"Alam mo na yung feelings ko seyo noon pa. I just hold it back,"si Jace habang nakabusangot ang mukha at hindi na natapos ang sasabihin.

"Because of Raj too." Salita ulit ni Jace kaya mabilis akong napatingin sa kanya. "Same thing here, Raj forbid us to court you." Si Raffy.

"What? Why?" Tanong ko. And why would Raj do that? Gulong gulo ako sa pinagsasabi nila.

They both shrugged. "Lahat ng lalaki na gusto ka, tinatakot niya. And we honestly don't know why." Sabay nilang sabi na kinalaglag ng panga ko. Why? Yan ang tumatakbo ngaun sa isip ko. 

May kung anong kumirot sa puso ko. Bakit iyon gagawin ni Raj? Thinking that he might have a little feelings for me is impossible! Ayokong bumuo ng malisya sa utak ko kung bakit niya iyon ginagawa. It's pretty clear that I'm nothing to him. Well, romantically. Ang kaisipan na iyan sa utak ko ay nagbibigay dahilan para malito ako. He's acting things that is opposite to what he says. Ano ang pinaglalaban niya?

"That's impossible." Sagot ko. Nag igting ang bagang ni Raffy.

"It's true though." Sagot niya.

Nang makauwi na ang dalawa ay okupado pa din ni Raj ang utak ko. Kaya pala may mga nagsesend sakin ng letters noon pero hanggang doon lang. Bigla din silang nawawala. It's not that I want them. It's just they all gone all of a sudden. Ginulo ko ang buhok ko sa frustration! Ugh!This is nuts.

Papasok na sana ako ng pinto ng may humintong taxi sa harap ng bahay. Wala naman ako o si tita ineexpect na bisita. Napanganga ako ng makita si Raj na bumababa ng taxi. Mas lalong nanlake ang mata ko ng makita ang bandage sa kamay niya at pasa sa mukha.

"Ano nangyari?"nagmadali akong buksan ang gate at halos madapa pa ako sa sobrang pagkataranta. Nanlulumo akong tignan si Raj na mukhang mahinang mahina ngaun.

"Diba nasa EL NIDO ka? At ano nangyare sayo?" Sobrang pag aalala ang nararamdaman ko. Kumapit siya sa balikat ko kaya inalalayan ko siya maglakad papasok.

He walked slowly so do I. Ingat na ingat pa akong tamaan siya ng kahit anong bahagi ng katawan ko. Nakakatakot na baka mawasak ko ang tamaan ko. He looks shattered at kung magkamali ako, baka mas lalo lang siyang madurog.

Nang makapasok kami sa bahay ay marahan ko siyang inupo sa sopa. Pumunta ako sa kusina to find something pero dahil sa taranta ko ay wala din ako nakuha. Huminga ako ng malalim para makapag isip ng tama. I want to slap my face! Basta kay Rajan, palagi nalang akong nawawala sa sarili.

Nang bumalik ako sa sala ay nakangiwi si Raj habang dahan dahan  sinasandal ang likod sa sofa. "Raj," Salita ko ulit habang nakatingin sa kanya.

"I'm fine." He said sabay pikit ng mata. Mukhang pagod at walang lakas. Ano ba talaga ang nangyare sa kanya??

"Sure, your fine." Sarkastikong sabi ko. Nevertheless, hindi ko makayanan na makita ang itsura niya. Mukha siyang nagulpi o nakipag away at sobrang na dehado.

"I got an accident so I decided to go home." Sagot niya. Bahagya akong natigilan. Parang tanga na naman na kumalabog ang puso ko. Home.

"Pero-" hindi ko na natuloy ang sasabihin ko ng makita kong may pumatak na luha sa gilid ng mga mata niya. He looked in pain not just physically. Natameme ako. Seeing him this weak makes me weaker.

"Can I stay here for a while?" Nanginig ang boses ni Raj. Hindi ko siya naiintindihan pero nasasaktan ako ng makita siyang ganya. Hindi na ako nagsalita. Tumango nalang ako kahit hindi niya nakikita.

Nagluto ako ng noodles para mapakain siya. Pagbalik ko sa sala ay nakapikit na si Raj at halatang nakatulog na. Binaba ko ang mangkok sa table at umupo sa katabing sopa kung nasaan natutulog si Raj.

Napatigin ako sa orasan. Pasado alas onse ng gabi. Hindi ko naman kayang buhatin si Raj so I decided na bantayan nalang siya. Kumuha pa ako ng kumot para makumutan siya.

I stared at him. Ang bilis ng t***k ng puso ko at pinaghalong sakit at kaba. Ang amo amo ng mukha niya.

Kung ano man ang nangyare sa kanya ay ipagpapabukas ko nalang. I want him to rest and regain his strenght. Hindi ako sanay na ganito siya.

Humikab ako ng pasado ala una na. I was going to sleep when my phone rang. Kumunot ang noo ko ng makita ang pangalan ni daddy sa screen. Sa huli, bumuntong hininga ako at sinagot ang tawag.

"Dad," bungad ko.

"Gotica, happy birthday." He said. Mapait akong ngumiti. It's not my birthday anymore. But then, I wont tell him. Para saan pa?

"Thanks." Maikling sagot ko.

"Uh, your mom did call you,right?" Tanong niya.

"Yes." Sagot ko ulit.

Naramdaman ko ma gumalaw si Raj. Tumingin ako sa kanya. He is still sleeping. Narinig ko ang buntong hininga ni daddy sa kabilang linya.

"Can we move your vacation next month?" He said. Mapait akong ngumiti. I know this will happen so hindi na ako nagulat.

"Dad wag na, I'm fine. Just cancel that flight or whatever." Sagot ko.

"Gotica! I'm just asking for a little more time. Pupunta din kasi ang asawa at anak ko sa Dubai this week." Iritadong sabi ni daddy.

Hindi ko maintindihan kung bakit bawal? They don't know me. I don't get the point. But then, kagaya noon. Ako ulit ang mag iintindi at magpaparaya. Ako nalang ulit ang masasaktan.

"Wag na dad." Sagot ko sabay baba ng tawag. I knew this will happen so part of me hindi na talaga nag expect.

"Gotica," halos mapalundag ako ng magsalita si Raj. He looked at me intently kaya nag iwas ako ng tingin.

"You need something? May masakit ba?" I asked worriedly. "Can you please get me water?"he said.

Tumango ako at madaling pumunta sa kusina. Napahawak ako sa pinto ng ref ng pumasok sa utak ko ang sinabi ni daddy. Kahit pala sinanay ko ang sarili ko. Nandoon pa din yung nasasaktan ako. Huminga ako ng malalim at kinalma ang sarili.

Pag labas ko sa sala ay may kung anong ginagawa si Raj sa cellphone niya. Nang maramdaman niya ang presenya ko ay binaba niya ang phone niya.

"Here," sabay abot ko ng baso. Marahan uminom si Raj pero diretso sa akin ang mga mata niya.

"Thanks," sagot niya. Kinuha ko ang baso at tumayo para ibalik sana sa kusina.

"Can you leave school for three days?" Tanong niya. Napabaling ako sa kanya na takang taka. "Why?" Tanong ko.

"We will go to, Dubai." Sagot niya kaya nalaglag ang panga ko sa sobrang gulat. "Are you serious? When?" Hindi ko maitago ang gulat at excitement. Gusto ko nga sana siyang yakapin pero natatakot akong masaktan ko siya.

He closed his eyes. "Tomorrow." He said. Oh s**t!