บุตรสาวที่นอกจากจะไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้แล้ว แต่นางอาจจะนำพาความเดือดร้อนมาให้เสียอีก ครานี้เขาต้องส่งนางกลับไปให้ได้
“แต่ว่า...” เฉียวเจินจูกำลังจะเปิดปากพูดแต่กลับถูกบิดาสวนกลับมาเสียก่อน
“ไม่มีแต่ว่าอะไรทั้งนั้น ข้าเป็นบิดาของเจ้า ข้าสั่งให้เจ้าทำอะไรก็ต้องทำ เว้นเสียแต่เจ้าจะเป็นลูกอกตัญญู”
“ลูกมิกล้า”
“ถ้าเข้าใจแล้วก็เก็บของกลับไปเสีย อย่าได้อยู่ที่นี่นาน ก่อนที่ผู้คนจะเอาไปนินทาว่าเจ้าถูกขับไล่ออกมาจริง ๆ” เฉียวตงพูดจบ เขาก็เดินหมุนตัวเข้าเรือนไปโดยที่ไม่สนใจบุตรสาวและภรรยาอีก
.............
อนุเฉียวกับเพ่ยเพ่ยสาวใช้คนสนิทกลับมายืนอยู่ในห้องนอนของตนเองในเรือนเล็กของจวนเจียงอ๋องอีกครั้ง นางทิ้งตัวลงบนที่นอนของตนเองแล้วน้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมา เพ่ยเพ่ยเห็นเจ้านายของตนอยู่ในสภาวะที่ทุกข์ทรมานเช่นนี้ก็ทำได้เพียงปลอบใจอยู่ข้าง ๆ
“เพ่ยเพ่ย ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมข้าต้องมีชีวิตเช่นน
