เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะทำบางสิ่งบางอย่างแน่นอน สายตาของอนุเฉียวก็วาวโรจน์ขึ้นมาประดุจดั่งงูพิษที่เห็นเหยื่อ ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นข้างหนึ่งบ่งบอกถึงความสะใจระคนเหยียดหยาม
“ครั้งนี้ข้าจะต้องเอาชนะหวังลี่จวินให้จงได้”
“ต่อให้เป็นผู้ใดก็สู้นายหญิงของบ่าวไม่ได้เจ้าค่ะ” เพ่ยเพ่ยกล่าวเสริมราวกับว่าเจ้านายของตนกระทำเรื่องที่คิดเอาไว้ได้สำเร็จลุล่วงแล้ว หารู้ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะตรงกันข้ามกับความคาดหวังของพวกนางก็เป็นได้
“แล้วข้าจะหายานั่นได้อย่างไร” เสียงกระซิบของอนุเฉียวเอ่ยถามสาวใช้คนสนิท แววตายังคงเต็มไปด้วยความสุขและความสมหวัง แม้จะรู้ว่าแผนการที่ต้องการทำนั้นจะไม่ง่ายดายนัก แต่ผลลัพธ์กลับหอมหวานจนอดใจอยากลิ้มลองอย่างเสียมิได้
เพ่ยเพ่ยโน้มตัวไปกระซิบที่หูของอนุเฉียวอีกครั้ง คราวนี้นางกระซิบเบาลงกว่าเดิมพร้อมกับยกมือป้องปากเอาไว้ กันไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปอีกทางหนึ่ง “บ่าวพอจะมีสหายที่สา
