Gözkapaklarım ağır bir yük gibiydi. Zihnim karışıktı, bedenimse sanki taş kesilmişti. Nefes alışverişim düzensizdi, kalbim göğüs kafesimi yumrukluyordu. Zorla araladığım gözlerim, karanlığın içinde belirsiz gölgeleri seçmeye çalıştı. Rutubet kokusu sinmişti havaya; buram buram pas ve çürümüş ahşap kokuyordu. Soğuk beton zeminin sertliği, bedenime işleyen bir acı gibiydi. Bileklerimdeki iplerin keskinliği tenimi yakarken, ayaklarım da bağlıydı. Boğazım kurumuştu, zihnimde tek bir soru yankılanıyordu: Buraya nasıl geldim?
Başımı kaldırmaya çalıştım ama enseme saplanan ağrı hareketimi kısıtladı. Zihnimde anı parçaları dolaşıyordu. Son hatırladığım, eve doğru yürürken arkadan gelen bir elin ağzımı kapatmasıydı. Sonrası… karanlıktı. Nefesimi düzenlemeye çalıştım. Panik yaparsam çıkış yolu bula
