TÖRE AŞKI(+18)

Çaresiz çırpınışlar

Bu topraklarda niye böyleydi niye hep hataların bedelini kadınlar öderki..

Babamın tokat attıktan sonra başımı yavaşça kaldırdım.Ve baba dediğim adamın gözlerinin içine baktım.Kursağım öyle düğüm düğüm olmuştuki konuşamadım arkamı dönüp odama girdim.Ağlamak istiyordum ama ağlayamıyordum çünkü boğazımda ki yumru canımı çok yakıyordu.Düşünmekten kafayı yiyecktim evliliğe karşı değildim ama hayallerimdeki gibi sevdiğim bir adamla evlenip çocuklarım olsun isterdim.Bu hayatta hep kısıtlandım en azından bu konuda yapmsalardı.Hayalimdeki gibi bir evlilik yapsaydım ama kahrolası töre yüzünden bu hayalime ket vuracklardı

Bir saat odada kaldıktan sonra aşağıdan gelen seslere dikkatimi verdim bir hareketlilik vardı.Belliki babamın beklediği misafirleri gelmişti.İçimde hâlâ bir umut belki babam yapmaz kızı için bir çözüm bulur umudu vardı umarım bu umut boşuna değildir.Yavaşca kapıyı açıp korkuluklara doğru yaklaştığımda kapıda Mehmet ağa vardı yanında dün gördüğüm kara gözlü adam vardı.Yanlarında tanımadığım birkaç yaşlı adam daha vardı onları incelerken başımı çevirdiğimde bir çift siyah ve sert bakışla karşılaştım ne yapacağımı bilemedim.Öylece donup kaldım daha sonra toparlanak odama kaçarcasına döndüm.Ah rezil olmuştum. Yada banane bakmasaydi yukarıya neden bakarki.Neyse Zeynep kendine gel daha büyük dertlerin var diyip kendimi toparladım. Çaresizce beklemeye karar verdim o sırada odamın kapısı açıldı ve içeriye annem girdi dünden beri varlığımdan haberi olmayan annem yeni yanıma gelmişti."kızım ne yapıyorsun" diyerek yanıma gelip oturdu."hah anne yenimi aklına bir kızın olduğu geldi."böyle diyince annemin yüzüne bir kırgınlık indi."öyle deme kızım dünden beri ne hâlde olduğumuzu biliyorsun yeni kendime geldim.Toparlandığım gibide yanına geldim şu berdel mevzusunu konuşmak için." İçimden umarım annemde babam gibi yapmazda arkamda durur diye dua etmeye başladım."Kızım abin yapmış bir hata ve kan dökülmemesi için de tek çare berdeldir ha bugün ha yarın zaten evlenecektin kurban olayım böyle yapma" Annemin söylediği cümlelerden sonra bir kez daha yalnızlığımı dibine kadar hissetim şimdi düşünüyorsunuz evde olan bir kızsın okumuyorsun nedir bu isyan diye ama öyle olmuyor elimde kalan tek bir hayalim var onuda yakmalarına elimden almalarına izin vermemeliydim."Ne diyorsun anne karşındaki kızın doğurduğun kızın okul okumyacaksın dediniz lisede okulu terk ettim arkadaşa gerek yok dediniz Elif dışında tek bir arkadaşım yok.Çıkıp gezmeyecksin dolaşmyacaksın dediniz onuda yaptım bari bırakında evlenmek istediğim kişiyi ben seçeyim" diye isyan edip ağlamaya başladım.Ama bu hiç te anneme işlemiş gibi durmuyordu."aklını başına topla Zeynep aşağıda muhtemelen evliliğinize karar verilmek üzeredir" diyip çıktı .sağlıklı düşünemiyordum.Annemin arkasından o sinirle aşağıya indim.Hala konuşuyorlardı babam beni görünce "Zeynep kızım yukarı çık "babamın sesini duyunca kanımdaki sinir dahada kendini belli etti ve galiba sinir krizi geçiyordum.Orda bulunan bir adamın belinde silahı görünce ne yaptığımı bilmeden sinirle hareket ederek silahı çektiğim gibi aldım."Ben evlenmek istemiyorum burda oturup nasıl geleceğim hakkında konuşup karar veriyorsunuz siz"diyip silahı her birinin üzerinde gezdirdim hepside şaşkındı çünkü kadınlar kolay kolay baş kaldıramazdı bu topraklarda.Ben de kendime şaşırıyordum çünkü bu zamana kadar herşeye susan ben baş kaldırıp hakkımı savunuyordum."Duydunuz mu beni ben evlenmek istemiyorum" bunu demem üzerine Mehmet ağa "kızın evlenmek istemiyor o zaman yapılacak bellidir" diyince babam "olurmu öyle şey oda alışacak elbet buna zamana ihtiyacı var" dedi . Silahı havaya kaldırıp iki el ateş ettim "bu fikre alışmayacam başka bir çözüm bulun " dediğim anda arkamdan birinin bir elini silaha diğer elini belime atıp tuttu.Başımı döndürdüğüm an o kara gözlü adamla göz göze ve burun burunaydım.Kokusu çok güzeldi bir dakika ne diyorum ben .Kendimi kurtarmak için elinde çırpınmaya başladım."Yavaş ol küçük elinden bir kaza çıkacak sonra" diye fısıldadı.O an kendimi kaybedecek gibiydim bakışlarımı başka tarafa çekip tekrar çırpınmaya başladım.Ama olmuyordu bırakmıyordu.Elini uzatıp yavaşça elimi açıp silahı aldı o anki kısa temas sanki ruhumu yakıyordu ve bana ne olduğunu hiç anlayamıyordum.Silahı alınca beni bıraktı.O an daha kendimi toparlayamadan babamın üzerime doğru geldiğini gördüm "Terbiyesiz ben sana böyle mi terbiye verdim ne cürretle gelip silah çekersin tehdit edersin " dedi neyin geleceğini çok iyi biliyordum. Tam gelip elini kaldırıp tokat atacakken yanımdaki bir elin uzandığını gördüm."Sakın Bekir Ağa!! karım olacak kadına el kaldırmaya bir daha cüret etme!!" NEE ne diyordu o karım olacak kadın mı diyordu ne yani karar verildi ve ben bu adamla mı evlenecektim."Senin karın olmayacam ben." diye bağırıp sinirle odama doğru yürümeye başladım.Allah'ım sanki sınanıyordum.Odama girdiğimde ne yapacağıma çoktan karar vermiştim en iyisi bu evden kaçmaktı yoksa bu evlilik gerçekleşecekti.Ama tek başıma yapamazdım bunun için arkadaşım Eliften yardım almam lazımdı.Odaya girer girmez telefonu elime alıp Elif'i aradım kaç gündür olan olaylar yüzünden kızla hiç iletişimim olmamıştı.Aradığımda ilk çalışta açılmıştı."Aklına yenimi geldim Zeynep hanım bır arkadaşının olduğunu yeni mi farkettin çok ayıp ettin"Elif böyle saydırmaya devam edecekti ki lafını böldüm "Elif zor durumdayım herşey çok karıştı "diyince elif sakinleşti "Ne oldu iyisin değil mi"

"iyim iyim bizim eve gel konuşalım"

"Tamam zeynom akşama doğru uğrarım"

"tamam canım bekliyorm"diyip vedalaşıp telefonları kapatık.Öyle çok yorulmuştum iki günde anlatamam.Sırt üstü yatağa uzanıp gözlerimi kapadım.Gözlerimi kapadığım an o adamın bakışları yanıma yaklaşması karım olacak demesi gözlerimon önüne geldi.Hızla gözlerimi açtım ne oluyordu bana.Adamın lafı aklıma gelince gene sinirle doldum.Ne demek karım olacak.Karısı falan olmayacktım.Akşama kadar odamdan dışarı çıkmadım çünkü kimsenin yüzünü görmek istemiyordum.Kapım birden çalınca Elif diye hemen kapıya koştum ama açtığımda Elif yerine Cihan abim duruyordu"senmiydin abi"kapıdan çekilip yatağımın yanındaki koltuğa doğru gidip oturdum."Başkasını mı bekliyordun Zeynep"

"Evet,Elif gelecekti"

"Anladım"

"Ne oldu abi niye geldin"abim de gelip yanıma oturdu.

"son olaylardan sonra seninle hiç konuşamadık nasılsın güzelim!"

abim güzelim diyince dayanamadım gözlerim doldu konuşamadım.Abim gelip bana sarıldı."Elimden bişey gelmiyor Zeynep affet beni.Buralarda böyle biliyorsun."

Abim böyle diyince hızla çektim kendimi.Cihan abim merhametli biriydi hatta bu evde en çok onun beni sevdiğine emindim.Ama elimden bişey gelmiyor demesi çok zoruma gidiyor."Ne yani abi sendemi bu işe engel olmayacksın "

"Elimden bişey gelmiyor.Ne yapabilirim bilmiyorum yarın söz kesmeye geleckler herşey için çok geç artık.Bir haftaya kalmadan da düğün yapacklar bu kadar kısa bir zamanda elimden bişey gelmiyor"

"Abi elinden bişey gelirse yaparsın yani öylemi."

"Yaparım elimden bişey geleceğini bilsem yaparım "

Aklıma gelen şeyi abime söylesemmi bilemedim bu evde ondan başkası yardım etmezdi zaten onun için direk"Bu gece evden kaçacam sende yardım edeceksin "

Abim bunu duyunca önce bir afalladı sonra toparlayıp"Bunu yapamazsın Zeynep , kaçarsan neler olacağını bilmiyor musun Tamerı öldürürler buda iki aile arasında düşmanlığa sebep olur."

Abim böyle diyince bütün umutlarımı söndürdü "Tamam abi yardım istemedim say "

Bunu diyince abimin yüzü hüzünlendi ama bu sefer onlara üzülmeyecktim kendimi düşünecktim sadece.Birden kapım bir daha çaldı bu sefer gelen Elif olmalıydı.Kapıyı açtığımda Elif karışmdaydı gördüğüm gibi sarıldım.Şuan koşulsuz şartsız yanımda durack tek insan karışmdaydı.Biz sarılırken abim yanımıza gelip"Nasılsın Elif "

"İyim Cihan sen !

"İyim bende sağol.Ayrıca bana Cihan değil abi de !senden büyüğüm kızım kavrayamadınmı daha !"abim bunu diyince Elif'in rengi attı.Büyük ihtiyar sinirlenmişti.Abim bundan keyif alır gibi sırıtarak"Neyse ben çıkayım siz hasret giderin Zeynep sende dediklerimi unutma!!"Abim çıktıktan sonra Elif"Gıcık uyuz pislik abiymiş.Abi demyecm lazım olur belki!"diyip kapıya tekme attı.O an kısa bir şok geçirdim çünkü böyle bir laf beklemiyordum.Tamam Elif abimden hoşlanıyordu bunu arada bir bellide ediyordu ama böyle bir laf duymayı beklemiyordum.Elif bana dönünce rengi kızardı çünkü burda olduğumu unutmuştu.Daha fazla utanmasın diye"neyse hadi gel konuşacaklarımız var"diyip yatağa oturduk ve iki gün içinde olup biten herşeyi Elife anlattım.Elif akla gelen ilk çözümü polis olduğunu söyledi.Ama bunu yapamayacağımı yapsam bile çözüm olmayacağını çok iyi biliyordum.Üstüne bu sefer kaçma şansımda hiç kalmazdı.Bunları geçip Elife kaçma planımı anlattım oda abim gibi olacaklardan bahsetti ama daha sonra anlayış gösterip "onlar seni düşünüyorsa sende düşünmeyeceksin ne yapabilirim senin için"

"Sadece burda kalıp ailemi oyalaman lazım özellikle de abimi çünkü kaçma işi için yardım istedim bir umut gözü sürekli üzerimde olacak."

"Tamam o zaman gece burda kalacam anneme haber vereyim de beklemesin"diyip annesini arayıp haber verdi.Hiç düşünmediğim birşey vardı.Kaçsam nereye gidecktim ne yapacaktım bilmiyordum. evden bile doğru dürüst çıkmayan ben tek başıma ne yapacaktım bunu dert etmeyi bırakıp kaçayım da gerisi gelir diyip sadece kaçma aşamasına odaklandım.Brn böyle dalmışken Elif yanıma gelip "Sen yedinmi bişeyler"

"Hiç iştahım yok Elif ama çıktıysan Behiye ye söylim birşeyler getirsin odaya yersin"

"Olurmu öyle şey Zeyno kalk beraber aşağıya inip birlite bişeyler yiyecez sende yiyecksin hem normal bir hava verki kimsenin gözü sende olmasın"

Düşününce Elif haklıydı onun için aşağıya gidip diğerlrini görmem lazımdı.

Odadan çıkıp mutfağa indik çünkü akşam yemeği bir saat önce yenilmiş ve kaldırılmıştı.Elifle masaya oturduk."Behiye Elifle bana yiyeck birşeyler hazırlar mısın"diyince Behiye hemen hazırladı.Çok bişey yiyemedim çünkü iştahım yoktu hem gecenin heyecanı hem de stresi bişeyler yememe engel oluyordu."Elif sen ye ben yiyemiyorum pek fazla"

"Tamam Zeyno hadi kalk odaya gidelim benimde pek iştahım yok"

Odaya doğru çıkacakken Elif'in telefonu çaldı konuşup öyle geleceğini söyleyince ben tek başıma odaya çıktım.Odaya girdikten hemen sonra kapı çaldı Elif zannetmiştim ama gelen Şilandı."Zeynep biraz konuşabilir miyiz"

"konuş dinliyorum "yüzüne bakmadan konuşmasını söyleyince sustu.Bunun için dönmek zoruna kaldım.Bu sefer konuşmaya başladı."Zeynep biliyorum benim yüzümden istemediğin bir evlilik yapmak zorunda kalacksın bunun için çok özür dilerim ama bunu yapmak zorundaydık."

"Yapmak zorunda değildiniz birbirnizi sevdiğinizi söyleseydiniz Aileler bir şekilde konuşup anlaşırdı siz direk kaçmayı seçtiniz "

"Bildiğin gibi değil Zeynep ben hamileyim "diyince şok geçirdim çünkü böyle birşey asla beklemiyordum."Ne !"

"Hamileyim hamile olmasam böyle bişey yapmaycktık onun için beni affet Zeynep hakkına girdim çocuğum var senin ahını almak istemiyorum lütfen affet beni "diyip ağlamaya devam etti."Nasıl olur ne ara oldu bu kimsenin haber yokmu"

"Abin okuldan bir haftalığına Mardin'e gelmişti bu hatayı o zaman yaptık.Hamile olduğumu öğrendiğimde yapamadım çocuğu aldırmadım kimsenin haberide yok ailemin yüzünü bir kez daha eğemezdim üstelik evlendirmeyi düşünüyorlardı kalkıp hamileyim evlenemem de diyemezdim bu sefer çocuğumdan da olurdum"

Ne yapacaktım şimdi ben ortada bir bebek vardı ve yapacağım şey bir bebeği babasız bırakılabilir. ne kadar kabul etmesemde işin sonunda biri ölecekti.Galiba çaresiz çırpınışlarım

buraya kadardı...