“พี่สำนึกผิดแล้วครับที่รัก ฟังพี่สักนิดนะครับ”
“...ขอโทษนะคะ ฉันกับคุณตอนนี้เราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน รบกวนอย่าทำแบบนี้อีกเพราะฉันอึดอัด”
“เราจะมองพี่ด้วยความโกรธเกลียดก็ได้ ขยะแขยงก็ได้ แต่อย่ามองด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้ได้ไหมพัดลม อย่ามองเหมือนเราไม่รู้จักกัน อย่าทำเหมือนพี่เป็นแค่อากาศ ทั้งที่พี่...รักเราจนจะตายอยู่แล้ว”
ฉันหันไปมองเขา อยากจะหันไปด่าด้วยความรำคาญที่พล่ามอะไรก็ไม่รู้ไม่จบไม่สิ้น แต่พอหันไปทุกคำพูดมันก็ถูกกลืนหายไปแค่เพราะฉันได้เห็น...น้ำตาของเขา
พอฉันมองเขาก็รีบหลบสายตาแล้วก็ก้มหน้าเช็ดน้ำตา ร้องไห้เหรอ ร้องทำไม เพิ่งรู้ว่าเขาก็เจ้าน้ำตาเหมือนกันนะคะ ไม่รู้ว่านี่เป็นหนึ่งในความสามารถด้านการโกหกตลบตะแลงตอแหลของเขารึเปล่า แต่มันทำให้ใจฉันสั่นแล้วก็หน่วง
“...พี่กลับไปเถอะนะคะพัดลมขอร้อง พัดลมทนฟังพี่อธิบายอะไรไม่ได้จริงๆ” ช่วยเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเจอกับเรื
