“ที่ไม่มีแรงนี่เพราะโดนทิ้ง หรือยังไม่ได้กินข้าวกันแน่คะ”
“...ยังไม่ได้กินข้าวมั้งครับ”
“ถ้างั้นก็กินข้าวซะนะคะจะได้มีแรง”
“ไม่เป็นไรครับ กินไปก็ไม่รู้จะเอาแรงไปทำอะไร”
“มากินข้าวเถอะค่ะ จะได้มีแรง...ง้อเมียต่อ”
“...” เขาหยุดชะงักทันทีที่ฉันพูดจบ นิ่งแบบที่เรียกว่านิ่งไปเลย
“อย่าลืมกินข้าวก็แล้วกันนะคะ” เห็นเขานิ่งพัดลมก็เก้อน่ะสิคะ บาย~
แอด~
ขวับ!
“มีข้าวให้พี่กินไหมคะ บะหมี่หรืออะไรก็ได้” ทันทีที่ฉันก้าวถอยหลังเข้าห้องและกำลังปิดประตูช้าๆ เขาก็รีบหันมาถามฉันด้วยเสียงที่ฟังก็รู้ว่ากำลังตื่นเต้น
“...มีค่ะ” แล้วทำไมฉันต้องใจสั่นตื่นเต้นด้วยเนี่ย นั่นก็แค่ไอ้พี่หัวทองที่เพิ่งนั่งร้องไห้เมื่อกี้เองนะ แล้วหล่อนก็เป็นคนบอกเขาเองว่าให้มากินข้าว พอเขาหันมายิ้มดีใจหล่อนจะตื่นเต้นทำไมพัดลม
ตึกๆๆ
เขารีบเดินกึ่งวิ่งกลับมาหยุดที่หน้าประตูแล้วก็มองหน้าฉันด้วยรอยยิ้ม ถึงจะยังมีคราบน้ำตาแล้วก
