Kent’s Point of View
KAKAPASOK lang ni Sheila sa kotse nang sunduin ko siya galing sa pagpa-practice niya ng Taekwando. Nakangiti siya sa akin nang ilapag niya ang kanyang sports bag doon sa likuran bago niya ako halikan sa pisngi.
“Hey, are you alright? Bakit parang matamlay ka yata riyan?” tanong niya sa akin matapos niya akong halikan sa pisngi nang mapansin niya ang hindi ma-drawing kong mukha.
Sinubukan kong maging masaya sa kanya. I force myself to smile kahit labag talaga sa aking kalooban. “I-I’m okay.”
She was doubtfully looking at me. Sa pagkakatingin niya sa akin ay alam kong hindi siya naniniwala sa sinagot ko.
“You’re not a good actor, you know. ’Wag mo na lang pilitin ang sarili mo na ngumiti kahit hindi ka naman masaya,” pagbibiro niya sa akin pero alam ko na totoo ’yon
