เมียชั่วคราว

ตอนที่8 เสแสร้ง

“ไม่ต้องบอกหรอก เพราะที่ทำมันชัดทุกอย่างแล้ว” เอวาตอบพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง

พูดจบก็ก้มหน้าลงไปทำแผลให้เขาอย่างไม่ได้ต้องการคำตอบรับใดๆ จากปากของเขา

ต่างจากเขาที่มองการกระทำของเธอ...

“เสแสร้ง” เป็นการเย้ยหยันจากปากของเขาที่มีต่อการกระทำของเธอ คงทำเพื่อสร้างภาพให้เห็นด้านดีตามมารยาหญิงทั่วไป

น่าเสียดายที่เขาไม่อินกับมัน

“ซี๊ด!” เสียงหลุดจากปากของสายลมเบาๆ หลังจากน้ำหนักมือของเอวากดลงแผลแรงกว่าเดิมหลังจากเขาด่าเธอ

เขามองใบหน้าครึ่งของเธอด้วยแววตาดุดัน อยากจับบีบคอให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็เลือกจะปล่อยไปก่อนเผื่อเธอเปลี่ยนใจกลับบ้านในเร็วนี้

“ไสหัวไปทำงานบ้านได้แล้ว” เมื่อเธอพันแผลเรียบร้อยสายลมก็ชักมือกลับอย่างไม่แยแส เอ่ยปากไล่เธอขึ้นอย่างไม่สนใจว่าเธอจะบาดเจ็บอยู่

“.....” เอวาไม่ได้ตอบอะไร เก็บของบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ถือกล่องยากลับไปเก็บที่เดิมแล้วเริ่มจัดการงานบ้านในครัวก่อน

สายลมมองตามร่างบางของเธอไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ที่เธออึดกว่าที่คิด และยอมรับเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เจอหนักกว่าใครอื่นที่ผ่านมาด้วยเช่นกัน

จะบอกว่าเลือกปฏิบัติก็ไม่ผิดหรอก คนอื่นส่วนมากที่มาเป็นลูกหลานคนรู้จักของแม่เขา เป็นพวกลูกคุณหนูที่เจอความลำบากเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นงานบ้านก็ทำกันไม่ไหวแล้ว ทำให้พวกเธออยู่ได้สองสามวันก็รีบหนีกลับแทบไม่ทัน

ส่วนกับเอวา เธอมาในฐานะลูกหนี้ของแม่เขา ซึ่งสิ่งที่เธอทำก็ไม่ได้ต่างจากการขายตัวใช้หนี้ และผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดก็คือ...ผู้หญิงเห็นแก่เงิน

เพราะแบบนั้นเลยทำให้เธอเจอหนักว่าใครอื่น เจอตั้งแต่วันแรกและเจอแทบทุกสถานการณ์ที่มีโอกาสแบบนี้

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางหยุดจนกว่าเธอจะไปจากที่นี่

สายลมลุกขึ้นกลับห้องพักตัวเองทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ล้มตัวนอนอีกครั้งด้วยความเหนื่อยล้า จริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องลุกไปกรีดยางเหมือนกับคนงานคนอื่นๆ แต่สองวันมานี้ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะเอวานั่นเอง

แต่หลังจากวันนี้เขาต้องหางานใหม่ให้เธอทำแทนแล้ว งานที่เขาไม่ต้องเหนื่อยตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังมืดแล้วยังต้องทำงานจนตะวันตกดินอีก

แค่คิดก็ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยจนหลับไปอย่างง่ายดายอีกครั้ง

ขนาดร่างสูงที่แข็งแกร่งและทำงานสวนอย่างเคยชินมาหลายปียังรู้สึกเหนื่อย แต่เพราะความเกลียดอย่างเดียวที่ทำให้เขาไม่ได้สนใจมองถึงผู้หญิงอีกคนที่ไม่คุ้นชินกับงานแบบนี้เลยสักนิด

เอวาทำงานบ้านตามหน้าตั้งแต่กลับจากไร่ยางมาแทบไม่ได้หยุด ดีที่พอป้าสมัยออกมาเห็นก็ให้คนอื่นๆ ช่วยงานตามหน้าที่เดิมของตัวเอง แล้วรีบให้เธอกินข้าวเพื่อจะได้ไปพักผ่อนสักหน่อยก่อนแล้วค่อยออกมาทำงานใหม่

“วาขอบคุณป้าสมัยมากนะคะที่ใจดีกับวา” เอวายกมือไหว้หญิงวัยกลางคนที่เร่งรัดให้เธอกินข้าวโดยไม่ต้องจ่ายเงิน กินเสร็จก็ยังไล่ให้เธอไปนอนอีกด้วย

“ไปเถอะค่ะ ขนาดคุณลมวันไหนตื่นแต่เช้ามืดยังต้องนอนเลย นับอะไรกับคุณล่ะ” ป้าสมัยพูดด้วยรอยยิ้ม มองเห็นว่าเอวาแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เคยมาที่นี่ แม้จะพึ่งเข้าวันที่สองที่ได้พูดคุยกันก็ตาม

“ค่ะ ถ้าวาตื่นเดี๋ยวออกมาช่วยงานนะคะ” เอวาตอบรับอย่างรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อยเหมือนกัน เธอพูดจบก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองล้างเนื้อล้างตัวรีบๆ แล้วล้มตัวลงนอนหลับไปแทบจะทันที

พรึ่บ!

“อื้อ!” เอวาร้องขึ้นหลังจากถูกดึงให้ลุกทั้งที่ยังหลับอยู่แท้ๆ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือจากความง่วง

แต่เสียงของเขาช่างวิเศษเหลือเกิน ปลุกให้เธอตื่นได้อย่างง่ายดาย

“ฉันให้เธออาศัยกินนอนอยู่ที่นี่เฉยๆ งั้นเหรอ” เสียงเรียบนิ่งแต่แข็งกระด้างดังขึ้นถามเธอโดยที่มือยังไม่ปล่อยจากแขนของเธอที่เขาดึงขึ้น

“.....” เอวางัวเงียขึ้นอย่างพยายามเรียกสติตัวเอง ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ตั้งแต่รอบแรกและรอบสองเธอไม่ได้หลับเต็มตาและตื่นขึ้นมาเองเลย

“ลุกไปทำงาน” คำสั่งดังขึ้นอย่างดุดันก่อนจะสะบัดมือออกจากแขนของเธออย่างไม่เบานัก

“.....” เอวาพยายามปรับสายตาให้ตื่นเต็มตา มองสบตากับคนตรงหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย แต่สุดท้ายก็ยอมพาตัวเองลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว เพื่อเผชิญหน้ากับงานที่เขาเตรียมให้เธอ

งานอะไรอีกก็ไม่รู้

เอวาออกมาด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนส์อีกครั้ง เธอไม่ลืมหยิบเสื้อแขนยาวมาด้วยเพราะที่นี่เป็นไร่ งานส่วนใหญ่เลยมั่นใจว่าต้องทำกลางแดด

“ตามมา” เมื่อเห็นเธอก็เอาแต่ออกคำสั่ง พูดจบก็เดินนำออกจากบ้านไปอีกครั้ง เธอทำได้เพียงสาวเท้าตามออกไปเหมือนครั้งก่อน

เดินตามเขามาพักใหญ่ได้ เดินขึ้นเนินเขาด้านข้างมาไม่ใกล้เลย แต่พอมองไปด้านหน้าก็พอจะเดาได้ว่างานของเธอคืออะไร

“ปลูกตามที่วางไว้” สายลมสั่งขึ้นเมื่อเดินมาถึงแปลงดอกไม้ที่ทำดินไว้เรียบร้อยแล้ว ถุงดอกไม้ก็ถูกจัดวางตามตำแหน่งแล้ว จะเหลือก็แค่ขุดหลุมปลูกลงไป

“ฉันรู้ว่าคุณอยากแกล้งฉัน แต่คุณทำอะไรช่วยดูหน่อยได้ไหมว่ามือฉันพร้อมใช้งานหรือเปล่า” เอวาพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจกับความคิดของเขา ถ้ามือเธอไม่เจ็บก็พอทนทำได้ แต่มือเป็นแบบนี้จะให้ทำยังไง

“จะทำหรือจะให้ฉันพาเธอไปทิ้งหน้าไร่” เขาไม่ได้สนใจเลย และจำได้ด้วยว่ามือของเธอบาดเจ็บ แต่ก็หวังนะว่าสุดท้ายเธอจะยอมแพ้แล้วเดินออกไปดีๆ

“ฉันทำไม่ได้” แม้จะถูกขู่แต่เธอก็ปฏิเสธขึ้นอย่างไม่ฝืนตัวเอง

“ทำไม่ได้ก็กลับไป” สายลมก็ใช่ย่อย ไล่ทันทีที่เธอปฏิเสธ

“ไม่กลับ” เธอเถียงออกไปอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็รู้ว่าด้านหน้าเงิน แต่ก็ไม่คิดว่าจะด้านได้ขนาดนี้...”

“หรือที่ยอมทำไม่ใช่แค่เพราะได้หมดหนี้จากแม่ฉัน แต่หวังว่าจะได้เป็นคุณนายสุขสบายด้วย?” คำด่าดังขึ้นอย่างไม่แยกชายหญิง ด่าเสร็จก็ยังถามออกมาอย่างเย้ยหยันแกมสมเพช

“.....” เอวามองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะปากร้ายได้อย่างไม่มีลิมิตขนาดนี้ ปากคมยิ่งกว่ากรรไกร ทิ่มแทงเก่งยิ่งกว่าของแหลมคม

“หรืออยากให้ฉันเรียกคนงานผู้ชายมาช่วยหน่อยไหม เธอน่าจะชอบนะ” เขาไม่แม้แต่จะสำนึกผิด ถามเธอขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปากเชิงดูถูกในความหมายแฝง

“.....” เอวายังคงเงียบเหมือนเดิม มองสบตากับสายลมตลอดเวลา พิจารณาใบหน้าและคำพูดของเขาที่สวนทางกันอย่างน่าหวาดกลัว

“เธอมองฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง!” เสียงเข้มดังขึ้นถามพร้อมกระชากต้นแขนของเธอมาบีบไว้แน่นเมื่อเห็นสายตาที่อ่านไม่ออกของเธอเอาแต่จ้องมองเขาอย่างไม่พูดไม่จา

“.....” เอวายังคงเงียบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน มองสบตากับเขาไม่ละไปไหน

เธอไม่ได้ลองดีหรืออวดเก่ง แต่เธอแค่ไม่รู้จะตอบโต้อะไรกลับไปก็แค่นั้น เธอคิดประโยคเจ็บแสบแบบเขาไม่ทันเลยจริงๆ

“จัดการแปลงนี้ให้เสร็จซะ ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอไม่ต้องกลับบ้าน!” พูดจบก็ผลักเธอลงไปกับแปลงดอกไม้วงกลมขนาดใหญ่อย่างหยาบคายทันที ทำเอาเอวาล้มนั่งกับพื้นลงไปอย่างทรงตัวไม่อยู่ ดีที่เอามือฝั่งไม่เจ็บลง ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องหายกันพอดี

เมื่อสั่งเสร็จสายลมก็เดินไปหยุดอยู่ใต้ร่มไม้ใกล้ๆ นี้เพื่อเฝ้าดูการทำงานของเธอและไม่ต้องการให้ใครช่วยเหลือ

ส่วนเอวาก็หยิบเสียมเล็กๆ ตรงหน้าขึ้นมาใช้มือข้างที่ไม่เจ็บจับมันเพื่อขุดหลุมปลูกดอกไม้ โชคดีที่ดินถูกพรวนไว้อย่างดีแล้ว ทำให้มันร่วนและขุดง่ายมาก แม้จะลำบากกับการใช้มือเดียว แต่งานก็ยังเดินหน้าได้โดยไม่เสี่ยงทำแผลสกปรกไปด้วย

เอวานั่งทำงานสักพักก็เช็ดเหงื่อไปด้วยไม่หยุด แม้ตอนนี้จะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แต่ก็หนีความร้อนและแสงแดดไม่ได้เลย เหงื่อเธอไหลท่วมตัวไปหมด มือและใบหน้าแดงก่ำไม่ต่างกัน แต่ก็ยังลงดอกไม้ได้ไม่ถึงครึ่งของครึ่งแปลงเลย

“ขอโทษนะครับ” แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือหัวของเอวา เธอเงยหน้าจากกองดินไปมองคนพูดแต่ก็ต้องก้มหน้าหลับตาจากแสงแดดที่ทำให้หน้ามืด

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอปรับสายตาครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปถามเขา และเป็นจังหวะที่เขาขยับมาบังแสงแดดให้ใบหน้าเธอพอดี

“ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย” ธิต หรือ สาธิต ที่ตั้งใจมาถามอย่างอื่น แต่พอเห็นหน้าของหญิงสาวถึงกับเปลี่ยนเรื่องทันที

“อ๋อ ฉันพึ่งมาใหม่น่ะค่ะ” เอวาตอบออกไปอย่างไม่ได้ปิดบัง

“คุณมาทำงานไร่เหรอครับ” สาธิตถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“ก็ไม่เชิงค่ะ” ไม่ได้มาทำงานไร่ แต่ถูกเฉดให้มาทำมากกว่า

“ดูท่าทางของคุณเหมือนไม่ใช่คนทำไร่ทำสวนเลยนะครับ” สาธิตประเมินจากรูปลักษณ์ของเธ แม้จะเห็นแค่ลำคอกับใบหน้าและหลังมือที่เปื้อนดิน แต่ก็บอกได้เลยว่าผิวของเธอขาวนวลเนียนเหมือนคนไม่ได้ออกไร่ออกสวน

“ก็บอกเขาไปสิ ว่าจริงๆ แล้วมาทำงานเป็นผู้หญิงขายศักดิ์ศรี แต่ผู้ชายไม่เอาเลยถูกไล่มาทำไร่แทน”