เพียะ! เป็นครั้งที่สองที่รู้จักกันแล้วเธอตบหน้าของเขาอย่างแรงจนใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบทันที
“หึ! เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าฉันไม่ใช่พระเอกละครที่จะตบแล้วจูบ” เขาบอกพูดขึ้นเสียงเยือกเย็น บีบต้นแขนเล็กแน่นอย่างไม่กลัวว่าเธอจะเจ็บ
“แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงจะพูดแบบไหนกับใครก็ได้!...”
“คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนถึงคิดว่าจะทำร้ายใครตามใจ!”
“.....”
“ยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่าถึงเอาเปรียบและเอาชนะผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ได้!...”
“ยังมีสำนึกอยู่หรือเปล่าถึงทำตัวไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไม่เลิก!”
“.....”
“เพราะสันดานคุณมันเป็นแบบนี้ไงแม่คุณต้องพยายามหาเมียให้คุณไม่หยุด...”
“เพราะท่านรู้ไงว่าคนอย่างคุณนอกจากหน้าตากับฐานะแล้วไม่มีอะไรดีให้ผู้หญิงที่ไหนอยากเอา!”
“นอกจากผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอ!” เขาสวนขึ้นทันควัน
“คิดผิดแล้วคุณลม ตั้งแต่ฉันได้รู้จักตัวตนจริงๆ ของคุณ...”
“ผู้ชายอย่างคุณต่
