“จะต้องประเคนไปทำไม เธอก็แค่คนงานที่มาอาศัยบ้านผม ถ้าไม่มีปัญญาหากินเองก็ให้อดตายไป” เสียงของมัจจุราชดังขึ้นจากด้านหลังอย่างดุดันทันที ประกาศชัดถึงสถานะที่ไม่เปลี่ยนไปของเอวาเลยสักนิด
แต่ก็ช่วยไม่ได้เมื่อเธออยากทำอวดดีใส่เขาก่อน ทีกับผู้ชายอื่นระริกระรี้ยิ้มหวานปล่อยให้สัมผัสร่างกาย แต่พอกับเขาทำหน้าเหมือนจะเป็นจะตาย
“แล้วถ้าจะกินข้าวก็อย่าลืมจ่ายค่าข้าวด้วยล่ะ” สายลมเน้นย้ำขึ้นอีกครั้งอย่างไม่เคยลืม
“วาขอตัวก่อนนะคะ” เอวาไม่ได้หันไปมองเขา ไม่แม้แต่จะตอบโต้คำพูดอะไรของเขา บอกป้าสมัยก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องนอนไป
แต่ยิ่งเธอเมินเขาเท่าไหร่และทำท่าทางอวดดีแบบนี้แค่ไหน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่สายลมจะปล่อยเธอไปง่ายๆ
เขาก้าวตามไปติดๆ ดันประตูห้องเธอไว้แล้วแทรกตัวเข้าไปพร้อมกับดันประตูปิดด้วยตัวเอง
“ยาโรงพยาบาลคงช่วยหายไข้ได้แต่ไม่ช่วยให้หายอวดดีได้สินะ...”
“งั้นคงต้องได้ยายาจากฉันอีกสักเข็ม
