หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงเอวาก็รู้สึกตัวขึ้นมา ภาพแรกที่เธอเห็นก็คือห้องที่ไม่คุ้นตา ภาพต่อมาก็คือใบหน้าของใครบางคนที่เธอเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียว
“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง” สาธิตถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเอวาตื่นแล้ว
“.....” เธออยากจะตอบ แต่รู้สึกคอแห้งมากจนต้องกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“ดื่มน้ำก่อน” สาธิตเห็นแบบนั้นก็รีบลุกรินน้ำให้กับเอวาทันที ช่วยยกหัวเธอขึ้นให้เธอดื่มได้สะดวกมากขึ้น
“ขอบคุณค่ะ” หลังจากได้น้ำลงไปแล้วก็ทำให้เธอชุ่มคอขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะไม่ได้รู้สึกดีขึ้นในทันทีเลยก็ตาม
“คุณตัวร้อนมากเลยรู้ไหม ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมากกว่านี้” สาธิตพูดบอกให้เธอรับรู้
“ไม่รู้ตัวเลยค่ะ” เธอตอบออกมาอย่างที่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
“ดีนะคุณมีแค่ไข้เลยไม่ต้องส่งตัวไปโรงพยาบาลในเมือง ให้ยาลดไข้กับน้ำเกลือไปเลยค่อยๆ ดีขึ้น” สาธิตยังคงบอกเล่าให้เธอฟัง
“คุณเฝ้าวาเหรอคะ” เอวาถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ครับ กลัวว่
