ไข้เอวาขึ้นสูงมากในเวลาเที่ยง หลังจากสิบโมงกว่าที่สายลมออกจากห้องนอนของเธอมาก็ไม่มีใครได้เข้าไปยุ่งในห้องของเอวาอีก กระทั่งถึงเที่ยงวันที่เธอยังไม่ออกจากห้อง ป้าสมัยเลยไปเคาะเรียกหาเธอ และพอไร้การตอบรับป้าสมัยก็เลยถือวิสาสะเปิดประตูที่ไม่ได้ล็อคเข้าไป
เอวานอนอยู่บนเตียงด้วยผ้าห่มพันกายโดยเนื้อผ้ายับยู่ยี่พร้อมกับคราบและกลิ่นที่คนแก่อย่างป้าสมัยพอเข้าใจดีว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ที่เรียกความสนใจของป้าสมัยมากกว่านั้นก็คงเป็นร่างบางใต้ผ้าห่มที่นอนจับไข้สั่นเทิ้มจนผ้าห่มกระเพื่อมไปด้วยอย่างเห็นได้ชัด พอป้าสมัยเข้าไปจับตัวทำให้รู้ว่าตัวของเอวาร้อนมากจนน่ากลัว ร้อนแบบที่แม้แต่คนสัมผัสตัวของเธอยังจับนานไม่ได้
ป้าสมัยกุลีกุจอเข้าห้องน้ำหมายจะหาผ้ามาเช็ดตัวให้แก้ต่างก่อน แต่ภายในห้องน้ำก็ไม่มีอะไรให้ใช้ได้เลย หญิงวัยกลางคนรีบก้าวออกจากห้องของเอวาไปเอาผ้าในตู้ติดมือมาทั้งผ้าห่มและผ้าขนหนูผืนเล็ก
ไม่นา
