“ถ้ารู้จักสำนึกบุญคุณขนาดนั้น ก็ทำหน้าที่ต่อด้วยการทำให้แม่ฉันสมหวังซะสิ...”
“อยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าฉันจะให้เธอไป จนกว่าเธอจะหมดประโยชน์กับฉัน” คำสั่งเห็นแก่ตัวดังขึ้นพร้อมกับเท้าเขี่ยกระเป๋าเดินทางของเอวาไปให้พ้นทาง
“ฉันอาจจะตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่คุณแทนพ่อแม่ฉัน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องทำเพื่อคุณ...”
“อีกอย่าง ฉันทำเต็มที่แล้วและมันไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คุณต้องการ ฉันก็จะกลับไปใช้หนี้ด้วยตัวเงินแทน” เอวาพูดสิ่งที่เธอทำอย่างชัดเจนว่าพ่อแม่เขามีบุญคุณช่วยเหลือพ่อแม่เธอก็จริงๆ แต่ขาไม่เกี่ยว
“แล้วถ้าฉันโทรไปบอกแม่ว่าเธอเป็นฝ่ายหนีฉันไปแทนล่ะ” เขาเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างเหนือกว่า
“มันไม่แปลกหรอก เพราะแม่คุณคงรู้จักนิสัยลูกชายตัวเองดี” เธอไม่ได้จนมุม ย้อนกลับไปในทันทีกับตัวตนที่ใครก็อยากหนี
“นิสัยฉันเป็นยังไงล่ะ ลองบอกให้รู้หน่อยสิ” นิ้วเรียวยกขึ้นไปเกี่ยวผมเธอเล่นระหว่างถาม
“ฉันขอตัว” เธ
