POV Honey
Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung bakit kailangan pang umabot sa ganito.
Bakit kailangan kong masaktan nang ganito?
Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko habang nakatayo sa gilid ng café. Ilang minuto na akong narito, naghihintay. Pinili ko ang lugar na ito dahil tahimik—hindi matao, walang makikialam. Gusto ko siyang kausapin nang maayos… pero hindi ko sigurado kung kakayanin ko.
Si Zach.
Ang lalaking akala ko ay totoo. Ang lalaking pinaniwala ako sa mga salitang “hindi kita iiwan.”
Napabuntong-hininga ako nang bumukas ang pinto ng café. Kahit hindi ko pa siya tinitingnan, alam ko na agad na siya iyon. Parang may sariling radar ang puso ko para sa kaniya.
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko.
At doon ko siya nakita.
Pareho pa
