แววตาอสรพิษตัวใหญ่ในห้วงมายาฉายแววพึงพอใจ
“ในเมื่อนายหญิงฝูเลือกแล้ว จากนี้ขอให้นายหญิงฝูจงประสบโชคดีรุ่งเรืองสถาพร”
ภาพมายาทุกอย่างในห้วงความคิดฝูมู่เสวี่ยสลายหายไป กำไลหยกขาวบนข้อมือคนงามแตกออกจากกัน ฝูมู่เสวี่ยรีบวิ่งไปหาเจาจื่อจิ้ง ทั้งร่างเขาเต็มไปด้วยเลือดยืนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้านาง
เรื่องทุกอย่างยังไม่อาจรู้ได้ว่าจบลงหรือไม่ พลันมีกลุ่มนักพรตสวมอาภรณ์เขียวปักลายเมฆาสีเงินเหินร่อนลงมา ชั่วขณะนั้นฝูมู่เสวี่ยไม่สนใจสิ่งใด ดวงตาพร่าเลือนหยาดน้ำจับจ้องอยู่แต่กับร่างแน่นิ่งของเจาจื่อจิ้ง เส้นไหมอาคมของเทียนเตี๋ยทะลุทั่วร่างไม่มีส่วนใดไม่น่าหวาดกลัว
“ข้ามาช้าไปหรือ”
“ช่วยเขาด้วย ช่วยจื่อจิ้งของข้าด้วย”
“..เจ้าคือใคร....นั่นกำไลวิญญาณเหตุใดมาอยู่ที่นี่ได้”
บุรุษอายุมากกว่าเจาจื่อจิ้งเดินมาประสานมือคารวะนักพรตชรา ศิษย์ในสำนักบางส่วนยื้อชีวิตสือจ้วงได้แล้ว ยังเหลือศิษย
