Bir hafta geçmişti.
O günden sonra Berat’la doğru düzgün konuşmamıştık.
Aynı odada kalıyorduk ama sanki aramızda görünmez bir duvar vardı.
Ben geceleri odadaki koltukta yatıyordum, o yatağında.
Ne o bana bir şey söylüyordu ne de ben ona.
Sabahları bazen aynı sofraya oturuyor, birbirimizin yüzüne bile bakmadan kalkıyorduk.
İşin garibi, evin geri kalanında her şey eskisinden daha normaldi.
Leyla’yla mutfakta saatlerce konuşuyor, Sevda Ablayla çay içiyor, Neriman ablayla yemek hazırlarken saçma sapan şeylere gülüyordum.
Leyla zaten son günlerde peşimden ayrılmıyordu.
Bir gün saçlarını yaparken aynadan bana bakıp,
“Yenge, sen benim abimle nasıl aynı odada duruyorsun hala?” diye sordu gülerek.
Gülerek omuz silktim.
"Bilmiyorum Leyla. Rabbim yardım ediyor"
Kahkahayı basmıştı.
“Cid
