Berat belirgin şekilde öfkelidir.
"AHMET KİM DEDİM SANA KONUŞ"
Ezginin gözleri dolar o bağırışa ama ağlamaz.
"Berat nolur sakinleş bir şey değil-"
"BİR ŞEY DEĞİL Mİ!? Yalan söyleme bana Ezgi!"
Bağırışı ilk duyan mutfak hizmetlisi Neriman hızla mutfağa geldi
"Berat oğlum ne oluyor?"
Berat elini kaldırıp Neriman’a susmasını işaret etti.
“Karışma Neriman abla.”
Sonra yeniden Ezgi’ye döndü.
“KONUŞ.”
Ezgi geri çekilmeye çalıştı ama Berat kolundan tuttu. Öfkesinden ne kadar sıktığını fark etmiyordu.
“KONUŞ EZGİ!”
Ezgi’nin gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Bu kez sesi öfkeyle titredi.
“Vallaha kimse değil!”
Berat’ın eli kolundaydı.
“Buradayken beni annesi beğenmişti. Oturup konuşmamızı istemişti, ama bir şey olmadı!”
Nefesi kesilir gibi oldu.
“BIRAK KOLUMU ARTIK!”
Bera
