Salondaki sohbet kaldığı yerden devam ediyordu.
Leyla yine bir şey anlatıyor, Kaan da araya girip laf yetiştiriyordu.
Ben ise babamın omzundan doğrulup rahat bir nefes aldım.
Bindallığın ağırlığı omuzlarıma çökmüştü.
Farkında olmadan omzumdaki kırmızı şalı biraz geriye ittirdim.
Bir anda omzum açıldı.
Bizim için çok normaldi.
Ne ben önemsedim...
Ne babam ne de annem.
Konuşmalar devam ediyordu.
Tam o sırada karşı koltuktan sert ama alçak bir ses geldi.
"Ezgi."
Başımı kaldırıp Berat'a baktım.
"Ne?"
Gözleri doğrudan omzumdaydı.
Konuşmadı.
Sadece bakıyordu.
Kaşlarımı çattım.
"Neye bakıyorsun?"
Babamın dikkatide bize kaymıştı ama ses çıakrmadı.
Berat yavaşça ayağa kalktı.
Üzerindeki siyah ceketi çıkardı.
Hiçbir açıklama yapmadan omuzlarıma bıraktı.
Bir an afalladım.
"Cek
