İki hafta sonra
Berat, o geceden sonra konağın kapısından bir daha girmemişti.
İlk birkaç gün Ezgi bunun nedenini düşünmemişti bile.
Yaşananların ardından onun yüzünü görmek istemiyordu.
Fakat günler geçtikçe, konağın sessizliği ağırlaşmaya başlamıştı.
Berat'ın yokluğu, beklediğinin aksine onu rahatlatmıyordu.
Aksine, ne zaman avludan bir araba sesi gelse kalbi istemsizce hızlanıyor,
ardından bunun Berat olmadığını anlayınca kendine kızıyordu.
İki haftadır odasından neredeyse hiç çıkmıyordu.
Yemeklere zorla iniyor, çoğu zaman birkaç lokmadan sonra tabağını bırakıyordu. Evdeki kadınların konuşmalarına eskisi gibi karışmıyor,
kimse ona bir şey sormadıkça tek kelime etmiyordu.
Leyla birkaç kez yanına gelmişti.
Bazen çay getirmiş, bazen yalnızca yanında oturmuştu.
Ama Ezgi'nin
