“นิตา คุณมาทำอะไรที่นี่” ภากรณ์พูดพร้อมกับแกะมือของพนิตาที่เกาะกุมแขนของเขาเอาไว้ออก พนิตาทำหน้ามุ่ยมองเขาอย่างนึกเคืองก่อนจะหันไปทางนรินทร์พลางขมวดคิ้ว
“ก็มาตามสามีไงคะ ไม่ใช่ว่าคุณตามนรินทร์...มาหรอกเหรอ? อุ๊ย! นี่ใครกัน” พนิตาที่กำลังจะหันไปหาเรื่องนรินทร์ก็พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ยืนข้างๆนรินทร์ พร้อมกับทำตาเป็นประกายวาววับจ้องมองพชรไม่วางตา
“พนิตา!!” ภากรณ์หันมองสายตาของพนิตาก็รู้สึกหงุดหงิด เขาไม่หึงหรือหวงพนิตาเพียงแต่เขาแค่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพ่ายแพ้พชรก็เท่านั้น ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่ได้เห็นพชรต่างก็มองกันตาเป็นมัน
“ผมพชร... แฟนของคุณนรินทร์ครับ” พชรเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง สายตาคมดูว่างเปล่าเมื่อมองหญิงสาวตรงหน้าที่ทำท่าทีส่งสายตาให้เขาอย่างไม่อาย
“ตายแล้ว มาบ้านป่าไม่ทันไรก็ผัวใหม่แล้วเหรอเพื่อนรัก” พนิตาเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองนรินทร์ด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรดี แต่ทว่าร
