แสงศรเดินนำคนในทีมนรินทร์ที่เนื้อตัวมอมแมมไปยังคฤหาสน์หรือบ้านหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้านของพชร โดยมีภากรณ์ที่แบกนรินทร์ขึ้นหลังไม่ยอมให้ใครช่วย แม้แต่นิลนนท์ที่เป็นเพื่อนสนิทของนรินทร์ก็ทำได้เพียงคอยประคองอยู่ข้างหลังก็เท่านั้นและไม่มีใครกล้าขัดเพราะไม่อยากมีปัญหาในตอนนี้ อีกอย่างเกรงใจแสงศรอีกด้วย
“ไม่ไหวก็เปลี่ยนกันแบกก็ได้” นิลนนท์เอ่ยพร้อมกับปรายสายตามองภากรณ์ที่ขบกรามแน่นหลังจากแบกนรินทร์มาได้พักใหญ่ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ตัวหนักอะไรแต่เพราะระยะทางก็ไกลเอาเรื่องจนภากรณ์เหงื่อตก
“ไม่ต้อง” ภากรณ์ตอบแค่นั้นซ้ำยังกัดฟันอดทนไม่ยอมให้ใครได้แตะต้องนรินทร์อีก มินตราและเทวินที่เดินอยู่ข้างหลังก็หันมองหน้ากันก่อนที่มินตราจะเบะปากใส่ภากรณ์แล้วพูดขึ้นลอยๆ
“ตอนมีอยู่ไม่เห็นค่า พอจะเสียไปพึ่งรู้ตัวหรือไงว่ารักเขาน่ะ” มินตราเอ่ย ทำให้ภากรณ์เหลียวไปทางมินตราครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปเดินต่อไม่ได้เถียงแต่อย่
