แสงตะวันสาดส่องเข้ามากระทบตา นรินทร์ค่อยๆลืมตาขึ้นมองรอบๆด้วยความไม่คุ้นอีกครั้งก่อนจะรีบลุกขึ้นก็พบว่าเสื้อผ้าตัวเองหลุดรุ่ยจึงหันไปมองข้างๆตัวมีแต่หินดินและม่านน้ำตกตรงหน้าคล้ายถ้ำ เธอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“อืม...” เสียงครางงัวเงียข้างๆเรียกความสนใจให้เธอหันไปมอง นรินทร์ตกใจสุดขีดถอยร่นออกห่างพร้อมกับมือที่จับเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยของตัวเองไว้แน่นมองภากรณ์ที่กำลังตื่นขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เมื่อคืน...ไม่ใช่เขา...
“คุณตื่นแล้วเหรอ? หึ...คุณนี่เด็ดใช้ได้เลยนะนรินทร์ คบกันมาตั้งหลายปีไม่ยักรู้”
“คุณพูดบ้าอะไร!!” นรินทร์แผดเสียงออกไปอย่างหัวเสีย เธอคิดว่าไม่ใช่แน่ๆมันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
“ก็เห็นๆกันอยู่ยังจะถามอีกเหรอ? หรือว่าจะรื้อฟื้นอีกรอบดี?” ภากรณ์พูดพร้อมกับยิ้มกระลิ่มกระเลี่ยมองนรินทร์อย่างหื่นกระหายอีกครั้ง แต่นรินทร์ดูสับสนไปหมดหรือว่าเธอจะเขินอายที่ปล่อยลีลาเด็ดดวงออกมาง้อให้เขากลับ
