เนื้อกายเริ่มแตกระแหงระเหยออกเป็นผุยผงในอากาศ มือที่ซ่อนไว้ด้านหลังเริ่มกำหมัดสั่นเทาเก็บกลั้นความเจ็บปวดไว้จนเม้มริมฝีปากแน่นแต่ก็ยังพยายามทำสีหน้าให้ดูปกติที่สุด
แสงศรที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นถึงท่าทีความเจ็บปวดนั้นของผู้เป็นเจ้านายเพราะฝืนคำสาปของตนเองจึงทำให้พิษพญานาคกำเริบปะทุอยู่ภายในกาย หากไม่รีบกลับไปบำเพ็ญภาวนาคงจะกลับมาอยู่ในกายหยาบไม่ได้เป็นแน่
“นายท่าน...ผมว่า....” แสงศรชะงักคำพูดเมื่อเห็นพชรยกมือขึ้นห้าม ก่อนจะรีบเก็บมือลงไปไขว้หลังตามเดิมเมื่อนรินทร์หันมาทางเขาพอดิบพอดี สีหน้าของเธอบ่งบอกเหมือนว่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็เป็นไปเป็นสีหน้าที่ดูสงสัยและเป็นห่วงเขา ก่อนที่เธอจะย่างก้าวเข้าไปใกล้ๆ แต่พชรกับถอยหลังออกห่างจากเธอจนเธอขมวดคิ้วจะมองเขาด้วยแววตาที่ดูไม่เข้าใจ
“คุณพชรเป็นอะไรไปคะ?” นรินทร์เลือกที่จะเอ่ยถามขึ้นแทนที่จะคลางแคลงใจกับท่าทีที่ถอยห่างของเขา ในตอนนี้สีหน้าของชายหน
