ลิขิตสัญญานาคา

๙. ถูกใจคนแปลกหน้า

กายหยาบที่แปลงกายมาเดินโซซัดโซเซมายังบ้านหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้าน เนื้อกายบางส่วนลอกขึ้นเกล็ดกับงู เกล็ดสีขาวใสราวกับเพชรระยิบระยับไปเกือบครึ่งใบหน้าหล่อนั้น ความทรมานเพราะฤทธิ์อาถรรพ์คำสาปทำเอาเขาแทบหมดแรง

“นายท่าน!”

“แสงศร…” พูดไปพร้อมกับหอบหายใจรวยริน ก่อนที่งูเห่าเผือกสีขาวสหายมือซ้ายจะรีบเข้ามารับพยุงกายหยาบของผู้เป็นนาย ใบหน้าเข้มขมวดคิ้วเล็กน้อยจ้องมองเจ้านายอย่างนึกห่วง

“ข้าว่าท่านควรจักออกจากกายหยาบนี้เสียก่อนขอรับ” แสงศรเอ่ยขึ้น

“มิเป็นไร พาข้าเข้าไปบำเพ็ญภาวนาด้วยกายนี้เถิด”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้วแสงศรสหายคู่ใจก็รีบพาเจ้านายเข้าบ้านหลังใหญ่ไปโดยไม่โต้แย้ง การที่ผู้เป็นนายยอมทนเจ็บขนาดนี้เพราะนางในดวงใจกลับมาเกิดแล้วและยังได้พบเจอกันอีกครั้งหลังจากที่พยายามมาหลายพบหลายชาติมักคลาดกันตลอดเพราะคำสาปของนางนาคีผู้ที่หลงรักองค์เพชรแก้ว

และคำสาปของนาคีที่มีบุญญาธิการนั้นมันจะจบลงในชาตินี้ชาติสุดท้ายฤทธิ์คำสาปจึงอ่อนแรงถึงได้สามารถดึงนางผู้เป็นที่รักมายังเมืองนี้ได้ แต่เพราะคำสาปยังไม่หมดไป

การพบเจอกันก็มักจะมีผลตามมาจากการที่ผู้เป็นนายยอมฝืนชะตานำพาเธอเข้าเขตแดนเพื่อรำถวาย อย่างน้อยก็ปลดคำสาปของตัวเขาได้ไปหนึ่งจากสอง ยังดีที่มีคำสัตย์ก่อนสิ้นใจของนางเป็นที่รักที่สาปตัวเองไว้ว่าให้ได้รักกับเขาทุกภพทุกชาติ จึงช่วยหนุนให้ได้เจอกันในกายหยาบได้บ้างแม้จะเป็นเวลาไม่นานก็ตาม

.

.

นรินทร์นั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้านพร้อมกับมองเหม่อออกไปทางทะเลกว้างอย่างยิ้มๆ การพบกันกับชายหนุ่มผู้นั้นมันวนเวียนซ้ำๆในหัวราวกับสาวแรกรุ่นที่กำลังตกหลุมรักชายที่พึ่งพบหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามดึงสติตัวเองแล้วสะบัดใบหน้ารัวๆ

“ไม่ได้สินรินทร์ เธอไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ…แต่ก็หล่อจริงๆอ่ะ”

พูดไปอย่างนั้นแต่ยังคงจ้องหน้าจอรอข้อความของใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะทำหน้ามุ่ยที่ไม่เห็นข้อความสักที สายตาเหลือบไปมองหน้าจอมุมขวาบนก็เห็นว่าสัญญานโทรศัพท์ไม่มี มาๆหายๆก็ทำให้รู้สึกเซ็งนั่งถอนหายใจอยู่อย่างนั้น

“อะไรกันครับเนี่ย หัวหน้าเรามานั่งเหม่อคิดถึงใครอยู่...หรือว่า...คิดถึงผมเหรอ?” เทวินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเธอพลางทำหน้าทะเล้น นรินทร์หันไปขมวดคิ้วทำหน้าเซ็งกับคนข้างๆโดยไม่พูดอะไร

“ผมหยอกเล่นน่า…ว่าแต่วันนี้พี่ไปเจอหนุ่มบ้านป่าที่ไหนมาเหรอ? เห็นพี่นิลนนท์กับมินตราพูดกัน”

“ไม่ใช่หนุ่มบ้านป่าสักหน่อย เขาน่าจะไปทำงานอยู่ในเมืองแล้วพึ่งกลับมาซื้อบ้านอยู่ที่นี่มั้ง”

“โห่ รู้ขนาดนั้นเลย? อย่าบอกนะว่าสนใจ?”

“สนสิ หล่อแถมดูรวยใครจะไม่สน”

“ยังไงก็…อย่าลืมผมนะครับ…ผมจีบหัวหน้าจริงๆนะไม่ได้พูดเล่น”

อยู่ ๆเทวินก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังและหันมองเธอด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน นรินทร์หันไปมองคนข้างๆโดยไม่ตอบอะไร แม้ว่าเธอจะพยายามแสดงให้เขาเห็นชัดเจนแล้วว่าเธอคิดกับเขาแค่พี่น้องแต่ดูเหมือนเทวินจะไม่มีท่าทีที่จะยอมแพ้เลย

“เทวิน…จะให้พูดตรงๆเลย แบบคมๆตัดทีเดียวขาดกันเลย”

“โธ่…เห็นใจผมสักนิด ยังงไม่ต้องตอบดีกว่า ผมไม่ได้ต้องการเร่งให้หัวหน้าตอบหรอกครับ แค่อยากให้ลองเอาคิดดู…” เทวินพูดขัดเหมือนไม่อยากจะฟังคำตอบของเธอเพราะเขารู้ดีอยู่แล้ว แต่เขาแค่ต้องการเวลาและโอกาสที่พอจะแสดงให้เธอได้เห็นสักหน่อยก็ยังดี

“ไอ้เทวิน! ไปช่วยจับตุ๊กแกให้มินตราหน่อยสิ” นิลนนท์เดินเข้ามาขัดจังหวะทั้งสองคนเหมือนรู้ทัน

“อ้าว แล้วทำไมพี่ไม่จับล่ะครับ” เทวินหันไปถามอย่างเซ็งๆ เวลาที่เขาอยู่กับนรินทร์มันน้อยลงทุกทีและชอบมีอะไรมาขัดตลอด นิลนนท์หัวเราะแห้งๆก่อนจะตอบ

“พี่กลัวว่ะ…เออน่า มาช่วยกันแป๊บเดียว” นิลนนท์ตอบก่อนจะลากแขนเทวินไปยังห้องน้ำด้านข้างตัวบ้าน นรินทร์มองตามทั้งสองคนพร้อมกับส่ายหน้าและหันไปจ้องมองทะเลตามเดิม คนที่ยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ตั้งแต่แรกเดินออกมาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆอย่างเงียบๆ นรินทร์ปรายตามองครู่หนึ่งก่อนจะตั้งท่าเตรียมลุกออกจากตรงนั้น แต่มือหนาของเขากลับคว้าข้อมือของเธอเอาไว้

“...นั่งก่อนสิ...อย่าพึ่งไป” ภากรณ์พูดขึ้นเสียงอ่อนไม่ได้ประชดประชันเหมือนอย่างที่ชอบทำ นรินทร์เห็นท่าทางจ๋อยๆนั้นก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี แค่ไม่ปริปากพูดก่อน

“ขอโทษ…” ภากรณ์พูดขึ้นพลางหันไปจ้องมองใบหน้าของนรินทร์ด้วยสีหน้าจริงจัง

“เรื่องไหนก่อนดีล่ะ?”

“ขอโทษที่ทำให้เราต้องหย่ากัน…เรื่องนิตาฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น”

“พอเถอะ ยิ่งพูดยิ่งดูแย่…ทำไปแล้วมาพูดแบบนี้ได้ยังไง ดูไม่เป็นลูกผู้ชายสักเท่าไหร่”

ถ้าหากขอโทษกันได้ง่ายๆแบบนี้คงไม่มีใครหย่ากันแล้วมั้งบนโลกนี้นรินทร์คิด เธอไม่มีทางลืมสิ่งที่เขาทำกับเธอ วันที่ความเชื่อใจของเธอมันพังทลายลงด้วยมือของคนที่เธอรัก

“คุณให้โอกาสผมสักครั้งสินรินทร์ ให้โอกาสเรากลับมาเป็นครอบครัวอีกสักครั้ง”

“โอกาส? นี่มุกตลกเหรอ?…ให้โอกาสคนนอกใจเนี่ยนะ” นรินทร์นิ่วหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อที่ได้ยินแบบนี้

“ผมสัญญาว่าจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น”

“ฉันว่าเราสองคนเลยจุดนั้นมาแล้วนะภากรณ์ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว”

นรินทร์เดินขึ้นมาบนตัวบ้านด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์นิลนนท์เห็นภากรณ์เดินตามเธอเข้ามาติดๆก็พอจะเดาสถานการณ์ออก สีหน้าของนรินทร์ได้บ่งบอกทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว แต่เมื่อภากรณ์เดินผ่านหน้านิลนนท์ก็จงใจพูดขึ้นมาลอยๆ

“หมาแถวนี้นี่ไม่รู้จักเจียมตัว มัวแต่เห่าเครื่องบินน่ารำคาญจริงๆ”

“มึงว่าใครเป็นหมาวะ”

“พอสักทีได้ไหมวะ! อย่างน้อยก็ให้เกียรติเพื่อนร่วมงานบ้าง” นรินทร์พูดเสียงแข็งเธอเบื่อเรื่องนี้เต็มที ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อปรามนิลนนท์และเขาก็ยอมเชื่อฟังเธอแต่โดยดี เห็นว่าไม่ได้มีเรื่องนรินทร์ก็หันกลับกุมขมับส่ายหน้าไปมาอีกครั้ง นิลนนท์จ้องมองภากรณ์จนสุดหางสายตาพร้อมกับเดินตามนรินทร์ไป ภากรณ์ยืนมองสองแผ่นหลังกัดฟันอย่างเจ็บใจ