Arda, telefonumu elinde tutarken başparmağıyla ekranı hafifçe kaydırdı.
Yüzündeki o kendinden emin, umursamaz ifadeyi silip atmak istedim. Ama yapamazdım. O her zaman böyleydi. Her şeyi bilen, her şeyi gören biri gibi.
Ve en kötüsü, her zaman haklı çıkıyordu.
Telefonu bana uzattığında, gözlerim refleksle ekranına kaydı.
Boğazım düğümlendi.
Ekranda yıllardır değişmeyen bir fotoğraf vardı.
Mezuniyet sergimin son günü.
Sergi salonunun yüksek tavanlarından süzülen beyaz ışık, duvarlara asılan eserleri yumuşak gölgelerle sarıyordu. Ben o an farkında bile olmadan, birisi bizi çekmişti—Arda’nın heykele bakarken, benimde Arda'ya..
Heykelin tam önündeydim.
Ve yan profilde net bir şekilde görülen Arda Karahan.
Sert çenesi, belirgin elmacık kemikleri ve kaşlarının gölgelediği o çelik kadar
