Toplantı beklediğimden uzun sürmüştü ama en azından verimli geçmişti. Şirketin finansal durumu toparlanıyordu, projeler rayına oturmuştu ve hissedarlar nihayet bana güvenmeye başlamıştı. Ama kafamın bir köşesinde sürekli Arda vardı.
Ve lobide beklediğini biliyordum.
Toplantı bitip salonu terk ettiğimde, kaşla göz arasında Kaan’ın yanımdan kaybolduğunu fark ettim. Birkaç adım attıktan sonra lobinin köşesinde duran, takım elbisesinin içinde her zamanki gibi fazlasıyla kendinden emin görünen Arda Karahan gözlerimin içine baktı.
Görmezden gelebilirdim. Gözümü bile kırpmadan çıkıp gidebilirdim. Ama yapmadım.
Çünkü gözlerindeki o karanlık çekim alanı beni yutmaya başlamıştı.
İçimde bir savaş vardı. Onunla gitmek, kendimi ona bırakmak istiyordum ama mantığım hayır diye bağırıyordu.
Fakat ma
