Pagkatapos ng kaganapang iyon ay hindi ko lubos maisip na naisuko ko na kaagad ang pagk*babae ko ng ganoon kabilis.
Kasalanan ko rin dahil naging marupok ako at hinayaan ko lang siyang gawin niya iyon sa akin. Huli na rin para pagsisisihan ko ang nangyari sa amin. Ang hiling ko lamang na sana ay hindi magbunga. Lalo akong kinabahan sa isiping iyon dahil kapag nangyari na may nabuong bata, siguradong hindi ko maipagpatuloy ang aking pag-aaral.
Tumalikod ako rito at tahimik na umiiyak.
"Babe, sorry kung kailangan kong gawin iyon... na may mangyari sa atin. Gusto ko lang kasi masigurado na hindi mo ako lalayuan. Selfish na kung selfish, mahal kasi kita, eh. Ikaw lang ang nakikita ko na makakasama ko habang buhay," anito.
Hindi ako sumagot at hinayaan ko lang itong magsalita nang magsali
