When Stars Align

CHAPTER ONE

The Universe Has a Plan

Celeste's POV

May kakaibang pakiramdam ang siyudad kapag gabi na.

Hindi dahil mas tahimik ito. Sa totoo lang, mas maingay pa nga. Tuloy pa rin ang daloy ng mga sasakyan, bukas pa rin ang ilang establisimyento, at may mga taong naglalakad na tila nagmamadali pa ring habulin ang natitirang oras ng araw. Pero kapag pinagmamasdan mo ang lahat mula sa likod ng salaming bintana ng isang café, biglang lumalambot ang buong mundo. Para bang ang bawat ilaw sa labas ay bahagi ng isang kuwentong hindi para sa'yo, at ang tanging magagawa mo lang ay panoorin ito habang tahimik kang umiinom ng kape.

Matagal ko nang gustong-gusto ang ganoong pakiramdam.

Siguro dahil writer ako.

Mas komportable akong maging observer kaysa maging sentro ng eksena. Mas madali para sa'kin ang magsulat tungkol sa buhay ng ibang tao kaysa unawain ang sarili kong nararamdaman.

Sa loob ng café, bumabalot ang mainit na dilaw na ilaw sa bawat mesa. May mahihinang tugtog na halos hindi mo mapapansin kung hindi ka makikinig nang mabuti. Sumisingaw ang amoy ng bagong giling na kape, steamed milk, at bagong lutong pastries.

Nakakatuwa kung paano kayang gawing mas magaan ng isang café ang pagod ng buong araw. Para bang may kakaibang kapangyarihan ang isang tasa ng kape na kumbinsihin kang magiging okay rin ang lahat.

Nakaupo ako sa tabi ng bintana, hawak ang baso ng iced latte na matagal nang nawalan ng lamig. Mabagal na dumudulas ang mga patak ng tubig sa plastik nitong lalagyan, at hindi ko maiwasang sundan iyon ng tingin. Pakiramdam ko, ganoon din ang isip ko nitong mga nakaraang linggo. Mabagal, magulo, at parang walang malinaw na pupuntahan.

Nakaharap sa akin ang reviewer ko sa Psychology. Kumpleto sa iba't ibang kulay ng highlighter, sticky notes, at maliliit kong sulat sa gilid ng bawat pahina. Kung may makakakita siguro sa mesa ko ngayon, iisipin nilang sobrang sipag kong mag-review.

Kung alam lang nila.

Mahigit dalawampung minuto na akong nakatitig sa parehong pahina.

Wala pa rin akong naiintindihan.

Tapos na ang exams.

Naipasa ko na rin ang lahat ng requirements.

Dapat magaan na ang pakiramdam ko.

Dapat masaya ako.

Pero may kakaibang katahimikan na naiwan pagkatapos ng semester. Hindi siya lungkot. Hindi rin siya saya. Para siyang bakanteng espasyo na biglang lumitaw pagkatapos mong habulin ang napakaraming deadlines.

Parang may hinihintay ang puso ko.

Ang problema, hindi ko alam kung ano.

Nag-vibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.

Sofia 💖 "Bes, uwi ka na. Delikado mag-isa diyan."

Napangiti ako.

Hindi talaga nagbabago si Sofia. Kahit ilang beses ko siyang sabihang kaya kong umuwi mag-isa, para pa rin sa kanya ay isang maling desisyon lang ang pagitan ng ordinaryong gabi at pagiging headline sa evening news.

Mabilis akong nag-reply.

"Pauwi na ako."

Pagkatapos kong pindutin ang send, napailing ako sa sarili.

Hindi pa naman talaga. May mga pagkakataong ang intensiyon muna ang nauuna bago ang mismong kilos.

Habang inilalagay ko ang cellphone sa bag ko, may kung anong humatak sa pansin ko.

Sa kabilang bahagi ng kalsada, may maliit na bookstore na hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang napansin nang maayos. Nasa pagitan ito ng isang flower shop na sarado na at ng convenience store na kumikislap-kislap ang ilaw ng signage na para bang ilang gabi nang gustong sumuko.

May nakapaskil na karton sa salamin ng bookstore.

LAST DAY SALE

EVERYTHING MUST GO

Hindi ko namalayang napapatitig na pala ako roon.

May kakaibang epekto talaga sa akin ang mga bookstore. Hindi ko maipaliwanag. Kapag nakakakita ako ng mga librong maayos na nakahilera sa estante, parang biglang nagiging negotiable ang lahat ng plano ko sa buhay.

Hindi naman ako naniniwala sa tadhana.

Hindi ako iyong tipo ng taong naghahanap ng signs sa bawat nangyayari. Hindi rin ako umaasa sa horoscope o kung anong sinasabi ng mga bituin bago gumawa ng desisyon.

Pero naniniwala ako sa signs.

Naniniwala akong may mga pangyayari na mae-encounter mo kahit hindi mo pa alam kung bakit.

Marahil iyon din ang dahilan kung bakit ako nagsusulat.

Mas madali kong naiintindihan ang mundo kapag nailalagay ko ito sa papel.

Mas madaling paniwalaang may saysay ang lahat kapag nagiging kuwento sila.

Hindi ko na namalayang nakatayo na pala ako.

Napabuntong-hininga ako.

"Isang libro lang," bulong ko sa sarili.

Parang may maniniwala.

Paglabas ko ng café, agad akong sinalubong ng mainit na hangin ng gabi. Dumaraan ang mga sasakyan sa magkabilang kalsada, may mga estudyanteng nagtatawanan habang pauwi, at may mga taong tila hindi pa tapos ang araw kahit lampas alas nuwebe na.

Tumawid ako nang hindi na gaanong nag-isip.

May mga desisyong hindi mo talaga pinaplano.

Bigla mo na lang ginagawa.

Pagpasok ko sa bookstore, ibang klaseng katahimikan ang bumungad sa akin.

Hindi iyon katahimikang walang tao. Kundi katahimikang puno ng pagmamadali.

May mga customer na bitbit ang halos kalahati ng estante. May mga empleyadong nagsasalansan ng mga kahon sa gilid. May mga taong tila gustong iligtas ang bawat librong kaya pa nilang maiuwi bago tuluyang magsara ang tindahan.

Huminga ako nang malalim.

Amoy papel.

Amoy tinta.

Amoy mga kuwentong matagal nang naghihintay ng tamang mambabasa.

Dahan-dahan akong naglakad sa pagitan ng mga estante. Hinayaan kong dumulas ang mga daliri ko sa spine ng bawat libro habang binabasa ang mga pamagat nito.

Hanggang sa bigla akong napatigil.

Isang libro ang tila kusang tumawag sa pansin ko.

The Universe Has a Plan.

Napangiti ako.

Of course.

Huling kopya.

Hindi ko na pinag-isipan pa. Agad akong umabot para kunin iyon. Pero sa mismong sandaling sasara na ang mga daliri ko sa libro...

May isa pang kamay ang umabot.

Eksaktong parehong oras.

Mainit.

Magaan.

At sapat para mapahinto ang buong mundo sa loob ng isang segundo.

Hindi ko alam kung sino sa amin ang unang natigilan.

Ang alam ko lang, pareho kaming napatingin sa librong sabay naming inabot. Magkatabi ang mga kamay namin sa ibabaw ng cover, at kahit bahagya lang iyong pagkakadikit, sapat na iyon para mapansin ko ang init ng balat niya.

Napakabagal ng lahat.

Parang may isang segundo na kusang humiwalay sa oras bago muling umandar ang mundo.

Unti-unti akong napatingala at doon ko siya unang nakita.

Naka-itim siyang hoodie na nakatupi ang manggas hanggang bisig. May camera bag na nakasabit sa balikat niya at medyo magulo ang buhok, parang ilang beses na niyang inayos gamit lang ang sariling kamay bago tuluyang sumuko. Hindi siya iyong tipo ng lalaking agad mapapansin sa mataong lugar. Pero kapag napatingin ka na sa kanya, mahirap nang umiwas.

May kakaiba sa mga mata niya.

Tahimik.

Mapagmasid.

Parang mas sanay siyang tumingin kaysa magsalita.

"Akin na 'to," he said calmly. "Tatlong branch na pinuntahan ko para diyan." Napakurap ako.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis.

May confidence siyang halos nakakainis, pero hindi mayabang. Para bang sigurado lang talaga siya sa sarili niyang dahilan.

Napatingin ako sa librong pareho pa rin naming hawak bago ko muling sinalubong ang tingin niya.

"Uh, excuse me? Nauna akong humawak. Finders keepers." Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

Hindi pa iyon buong ngiti.

Mas parang natutuwa lang siyang may sumasagot sa kanya.

"Funny," he replied. "Kasi hawak ko rin."

Napabuntong-hininga ako.

Ang kapal naman nito.

Kung ibang tao siguro ito, baka matagal na akong bumitaw. Pero may kung anong pumipigil sa akin. Siguro pride, siguro curiosity o baka gusto ko lang patunayan na hindi ako basta-basta nagpapatalo sa isang estranghero.

Napatingin ako sa magkahawak naming libro.

"Technically," I said slowly, "kung hindi ka bibitaw, theft na 'yan."

Mas lumawak ang ngiti niya.

"Big word." Napairap ako.

"Normal word lang 'yan."

"Not for someone fighting over a self-help book." Natigilan ako.

Napatingin ako sa cover ng librong nasa pagitan namin.

May punto siya.

Hindi naman talaga ako mahilig sa self-help books.

Mas gusto ko ang mga nobela. Mga kuwentong alam mong kathang-isip, pero somehow mas totoo pa kaysa sa realidad. Kaya bakit nga ba ito ang gusto kong bilhin?

Marahil dahil sa pamagat.

Marahil dahil gusto kong maniwala na may plano ang universe, kahit paminsan-minsan lang.

"Ang dami pang books dito," sabi ko habang bahagyang hinihigpitan ang hawak ko sa libro. "Bakit ito pa?" Nagkibit-balikat siya na para bang napakasimple lang ng sagot.

"Because it's trending. And I don't like being left behind." Hindi ko inaasahang tatahimik ako.

Tahimik ko siyang pinagmasdan.

Hindi ko alam kung bakit parang hindi siya nagmamadali. Samantalang ang buong bookstore ay puno ng mga taong halos nag-aagawan sa bawat librong natitira, siya lang yata ang mukhang walang pakialam kung gaano katagal kaming magkaharap.

Parang sapat na sa kanya ang sandaling iyon.

Ako naman ang unang umiwas ng tingin.

Hindi dahil nahihiya ako.

Kundi dahil pakiramdam ko, kapag mas tumagal pa ang eye contact namin, baka mas marami akong mabasa sa mga mata niya kaysa sa librong pinag-aagawan namin.

Hindi ko gusto iyon.

Hindi ako sanay sa mga estrangherong pakiramdam ko ay matagal ko nang kilala, at lalong hindi ako sanay sa sarili kong hindi alam kung bakit biglang bumibilis ang t***k ng puso ko dahil lang sa isang aksidenteng pagtatagpo.

Sa isip ko, simpleng bookstore encounter lang ito.

Isang librong pareho naming gustong bilhin.

Isang lalaking malakas ang loob at isang gabing malamang ay makakalimutan din namin pareho. Pero may kakaibang pakiramdam na unti-unting sumisiksik sa dibdib ko.

Hindi ko na alam kung gaano katagal kaming nakatayo roon.

Siguro ilang segundo lang o siguro mas matagal.

Nakakatawa kung iisipin. Isang libro lang naman ang pinag-uusapan namin, pero pakiramdam ko, mas mabigat pa ang katahimikan kaysa sa librong pareho naming hawak.

Ako rin ang unang bumitaw.

Hindi dahil natalo ako.

Kundi dahil bigla kong naisip na wala namang saysay kung ipaglalaban ko ang isang librong maaari ko namang bilhin online.

Mas lalong wala akong balak makipag-agawan sa isang estrangherong baka hindi ko na rin makita pagkatapos ng gabing ito.

"Fine," sabi ko habang bahagyang umaatras. "Kunin mo na." Napataas ang kilay niya, halatang hindi niya inaasahan ang mabilis kong pagsuko.

"Just like that?" Tumango ako at pilit na ngumiti.

"Just like that." Hindi ko na hinintay ang magiging sagot niya.

Tumalikod na ako at nagsimulang maglakad papunta sa kabilang aisle, kunwari interesado sa ibang libro kahit ang totoo, wala na akong binabasa.

Nararamdaman ko pa rin ang presensya niya sa likod ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Ang dami namang tao sa bookstore.

Bakit siya pa ang napapansin ko? Napailing ako sa sarili.

Ang drama mo, Celeste.

Naglakad pa ako nang ilang hakbang habang kunwari sinusuri ang mga librong nakahilera sa estante. Pero kahit anong pilit kong ituon ang pansin sa mga title, bumabalik pa rin ang isip ko sa lalaking iniwan ko sa kabilang aisle.

Hindi ko man lang alam ang pangalan niya.

Hindi ko rin naman kailangang malaman.

Minsan may mga taong dumadaan lang talaga sa buhay mo nang ilang minuto.

Mga taong nakikibahagi sa isang eksena, tapos mawawala na rin pagkatapos, at dapat doon lang nagtatapos.

Huminga ako nang malalim.

Tama na.

Isang bookstore encounter lang ito.

Walang espesyal.

Walang kahulugan.

Pero bago pa tuluyang makumbinsi ang sarili ko, may narinig akong boses mula sa likuran.

"Hey."

end of chapter one part 1