Textmate
Celeste's POV
Hindi ko namalayang nakangiti pala ako habang nasa biyahe pauwi.
Nakasandal ako sa bintana ng UV Express, tahimik na pinagmamasdan ang unti-unting paglubog ng araw sa pagitan ng mga gusali. Dumadaan ang mga ilaw ng sasakyan sa salamin, nag-iiwan ng mga repleksiyong mabilis ding nawawala, pero kakaiba... parang wala ni isa roon ang kaya akong ibalik sa realidad.
Naroon pa rin ang isip ko.
Sa café.
Kay Diego.
Napahawak ako sa labi ko nang maalala ang paraan ng pagngiti niya kanina. Hindi ko alam kung bakit paulit-ulit iyong bumabalik sa isip ko.
Parang walang nagbago.
Parang sandali lang kaming nawala.
Napangiti na naman ako.
Napailing ako sa sarili.
"Hala ka, Celestine." Mahina akong natawa.
"Control." Pagdating ko sa apartment, agad kong inilapag ang bag
