Tulip
Celeste's POV
Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimula ang lahat. Kung noong muli kaming nagkita sa photography gallery, o kung noong una niya akong tinawag ulit na "Celeste" na parang walang tatlong taong lumipas sa pagitan namin.
Ang alam ko lang, unti-unti na ulit siyang naging bahagi ng araw-araw ko. Hindi sa malalaking paraan. Hindi sa mga dramatic na eksena. Kundi sa maliliit na bagay na halos hindi mo namamalayan hanggang sa isang araw, hahanapin mo na pala kapag nawala.
Katulad ng pag-vibrate ng cellphone ko tuwing umaga.
Alas-sais pa lang, bago pa tuluyang tumunog ang alarm ko, nagliwanag na agad ang screen.
Diego 🌿
Good morning, writer.
Huwag mong kakalimutang mag-breakfast.
Napangiti ako bago pa man tuluyang mamulat ang mga mata ko. Hindi ko na rin matandaan
