Kız:
“Benim adım ne biliyor musun? Ayşe. Babaannemin adı.”
Kaan’a dönerek:
“Senin onlardan olmadığını hemen anladım.”
Kız:
“Andım var, ben bunlardan kurtulunca ilk işim hepsini hapse tıktırmak olacak. Ama önce biri bunları şöyle anasından doğduğuna pişman edecek kadar bir dövse... İçim biraz rahatlayacak.”
Kaan:
“Sen avukatsın o zaman… Çok güzel. Sen ne yap biliyor musun? Bunların elle tutulacak suçlarını bul, delil topla. Ses kaydet, delil topla. Yoksa alt edemezsin.”
Kaan:
“Sen kaç yıldır bunlarlasın?”
Kız:
“İki yıl oldu. Peki sen kimsin?”
Kaan:
“Seni boş ver şimdi. Bana güven yeter. Seni buradan çıkaracağım.”
Kız ağladı:
“Gerçekten mi?”
Kaan:
“Sana andım olsun.”
Kız o kadar güzeldi ki… Kaan ona bakınca içi geçiyordu. Bir yandan da üzülüyordu, kendine kızıyordu, “Ben ne
