Kara, Kaan’a bayağı güven duymuş ve sevmişti. Kaan’a bakarak:
“Adın Muzaffer ya, bana güven veriyorsun. İçimde ne var ne yok sana anlatmak istiyorum.”
Kaan: “Abi, kendini rahat hissediyorsan anlat.”
Kara: “Muzaffer isminden de değil… Sen delikanlı bir çocuksun.”
Kaan: “Teşekkür ediyorum abi.”
Kara: “Lan oğlum ne teşekkürü? Dakika başı… Sen sosyetik misin Allah Allah? Bu kadar kibarlığa alışkın değiliz biz, mafya bu dili kaldırmaz. Sen de bir alemsin.”
Kaan: “Doğrudur abi.”
Kara güldü yine. “Neyse, sen yine de teşekkür etmeye devam et. Kibar mafya… Oğlum sen beni de bozdun.”
İkisi birlikte gülmeye başladılar.
O akşam Hakkı eve uğramıştı. Nihayet içeri girer girmez:
“Hanım, neredesin?”
O sırada Elif göründü.
“Baba, annem hep yerinde de asıl sen nerelerdesin?”
Babası: “Sen bana h
