Söz merasimi bitmiş, Devran ağa ile Evin yüzüklerini takmışlardı. Yıllar önce ayrılmalarına sebep olan o yüzük, şimdi sevdalarının nişanesi olmuştu. Giden arabaların ardından yalnız Devran ağa ile Evin kalmıştı Zemheroğlu konağının önünde. Devran ağa karşısında tebessümle yüzüğüne bakan sevdiğine baktı hayranlıkla;
-“Sevdam.. Bugünü de atlattık çok şükür.”
-“Çok şükür sevgilim, çok bekledik, çok yorulduk biz bu güne gelebilmek için, çok şükür..”
-“Bundan sonra sana, bize zarar verecek, hayatımızı mahvedecek kimse olmayacak hayatımızda güzelim. Sana söz veriyorum, asla pişman olmayacaksın bu yüzüğü taktığın için..”
-“Ben pişman olmayacağımı biliyorum sevgilim, hatta eminim..”
-“Bak sen.. Nasıl bu kadar eminsiniz Evin hanım.?”
-“Senden eminim, seni biliyorum Devran ağa’m.. Sen beni
