Gözlerini araladı yavaş yavaş Evin.
Şaşkınca etrafına bakınıp, gördüğü yabancı odayla korkuyla ayaklandı.
-“Nerdeyim ben, neresi burası?” diye söylendi güçsüz sesiyle.
Koşarak cama gitti, nerede olduğunu anlamaya çalışarak.
Ormanlık alandan başka bişey görünmüyordu. Kaçabilme umuduyla camı açmaya çalışsa da mümkün olmadı bu. Çünkü camın kulpları sökülmüştü.. Sinirle oturdu yerine,
-“En son bi not gelmişti bana, sonrası yok. Nerdeyim ben, Allahım yardım et bana..Korkma Evin Devran bırakmaz seni burada, bulur mutlaka..” diye kendini teselli etmeye çalışsada, yüreğinde ki korkuya engel olamıyordu.
Kapının kilit sesini duymasıyla, dikti gece gözlerini kapıya. İçeri giren adamla şaşkınlığı daha da arttı;
-“Sen.. Sen ne yaptığını zannediyorsun? Manyak mısın?” diye bağırıp kalktı ayağa.
