Raphael
Napakasikip ng lagusang napasok ko. Tila sinasakal habang hinihigop ang aking kaibigan pati na rin ang pagkatao ko. Hindi ko man gustong makaramdam si Liegh ng sakit pero alam kong malaki ang kargada ko at imposibleng hindi siya masasaktan.
Marahan akong umulos habang patuloy ko siyang hinahalikan saan man mapadpad ang mga labi ko. Sa paraang iyon ay alam kong maiibsan ang sakit na nararamdaman niya kahit kaunti lamang.
Ngunit sadyang hindi ko kayang magpigil. Lalo na noong magsimula ng umungol si Liegh. Hindi na iyon ungol ng nasasaktan. Alam kong nakapag-adjust na siya at nakakaramdam na siya ng kiliti sa aming pagniniig.
Ang marahang ulos ko ay bumilis. Gusto ko ring sagarin ang kargada ko sa loob ng kanyang lagusang sobrang sikip.
"s**t!" mura ko nang mapahiyaw si Leigh.
