Lady Galadriel at si Megard Foruhnbjorn.
Sa malayong kaharian ng Winterfell, kung saan ang niyebe ay hindi natutunaw at ang hangin ay tila may dalang sinaunang mga lihim, nakatayo ang isang napakalaking palasyo na yari sa puting bato at kristal na yelo. Sa loob nito ay namumuno ang makapangyarihang reyna na si Lady Galadriel—isang babaeng kinatatakutan at hinahangaan ng lahat.
Si Lady Galadriel ay kilala sa buong Hilagang Lupain bilang Reyna ng Yelo at Liwanag. Sinasabing kaya niyang patahimikin ang bagyo sa isang kumpas lamang ng kanyang kamay, at kaya niyang pabulagin ang kadiliman gamit ang kanyang sinaunang mahika. Ngunit sa likod ng kanyang malamig na anyo ay isang pusong matagal nang natutong mag-isa.
Sa kabilang dako ng kaharian, sa isang maliit ngunit marangal na lupain ng Foruhnbjorn, naninirahan si Megard Foruhnbjorn—ang nag-iisang anak nina M’elord Foruhnbjorn at Melard Foruhnbjorn.
Ang pamilyang Foruhnbjorn ay minsang isa sa pinakamatatag na angkan sa hilaga. Kilala sila sa kanilang katapangan, dangal, at katapatan sa korona ng Winterfell. Ngunit isang trahedya ang dumating sa kanilang buhay.
Isang gabi, sinalakay ng mga anino mula sa Black Forest ang kanilang tahanan. Sa gabing iyon, nasawi ang kanyang ama at ina habang pinoprotektahan siya. Si Megard lamang ang nakaligtas.
Mula noon, pasan niya ang pangalan ng kanilang pamilya.
At siya na lamang ang natitirang pag-asa ng angkan ng Foruhnbjorn.
Bata pa lamang si Megard, ngunit matapang siya. May taglay siyang kakaibang lakas—isang kapangyarihang hindi niya lubos na nauunawaan. Sa tuwing siya’y nasasaktan o natatakot, ang kanyang mga mata ay nagiging kulay pilak, at ang paligid ay tila nagyeyelo.
Marami ang nagsasabing minana niya ito sa kanyang ina.
Ngunit may mga bulong na nagsasabing mas malalim pa roon ang kanyang kapalaran.
Isang araw, isang itim na uwak mula sa palasyo ng Winterfell ang dumating sa kanilang mansyon. May dala itong liham na may selyo ng reyna.
Ipinatawag si Megard Foruhnbjorn ni Lady Galadriel.
Hindi niya alam kung bakit.
Takot ang bumalot sa kanyang dibdib, ngunit alam niyang hindi siya maaaring tumanggi.
Pagdating niya sa palasyo, sinalubong siya ng napakatahimik na bulwagan, mga sundalong tila estatwa, at malamig na hanging parang nagmamasid.
Sa pinakadulo ng trono ng yelo, naroon si Lady Galadriel.
Napakaganda nito—tila hindi tao kundi isang nilalang mula sa lumang alamat. Mahaba ang pilak nitong buhok, matalim ang mga matang bughaw, at ang kanyang presensya ay sapat upang paluhurin ang kahit sinong mandirigma.
“Megard Foruhnbjorn,” malamig ngunit malinaw na sabi ng reyna.
Lumuhod si Megard.
“Tumayo ka.”
Agad siyang sumunod.
“Tulad ng iyong ama, matigas ang iyong loob.”
Nagulat si Megard.
“Kilala po ninyo ang aking ama?”
“Hindi lamang kilala,” sagot ni Galadriel. “Isa siya sa mga pinakatapat kong tagapagtanggol.”
Tumahimik ang silid.
“Ngunit hindi kita ipinatawag para sa nakaraan.”
Lumapit ang reyna.
“May paparating na digmaan.”
Napalunok si Megard.
“Ang Dark Kingdom ng Norvath ay muling gumagalaw. Ang Hari ng Anino ay naghahanap ng isang bagay.”
“Ano po iyon?”
Tumingin si Galadriel diretso sa kanyang mga mata.
“Ikaw.”
Nanlamig ang kanyang buong katawan.
“Ako?”
“May dugo kang hindi pangkaraniwan, Megard. Ang iyong ina ay hindi lamang isang simpleng babae. Siya ang huling tagapagmana ng Moonblood Line—isang sinaunang lahi na may kapangyarihang sumira o magligtas sa buong kaharian.”
Hindi makapaniwala si Megard.
Buong buhay niya’y akala niya isa lamang siyang ordinaryong anak ng isang marangal na pamilya.
Ngunit hindi pala.
Siya pala ang susi sa isang digmaan.
“At kung hindi ko tanggapin?”
Tahimik na ngumiti si Lady Galadriel.
“Hindi pinipili ng tadhana kung handa ka na.”
Mula noon, nagsimula ang pagsasanay ni Megard sa loob ng palasyo. Tinuruan siya ng espada, mahika, at ang lihim ng kanyang dugo.
Araw-araw ay sinusubok siya.
Araw-araw ay pinipili niyang hindi sumuko.
Ngunit habang lumalakas siya, mas lumalapit din ang panganib.
Sa kailaliman ng Black Forest, naghihintay ang Hari ng Anino.
At alam nitong buhay pa si Megard.
Sa bawat gabi, nananaginip siya ng isang trono na gawa sa kadiliman… at ng isang boses na paulit-ulit na bumubulong—
“Ikaw ay sa akin”
Ngunit hindi si Megard ang tipong sumusuko sa takot.
Siya ay anak nina M’elord at Melard Foruhnbjorn.
Siya ang huling pag-asa ng kanilang pangalan.
At kung kinakailangan niyang harapin ang buong kadiliman ng mundo—
gagawin niya.
Dahil minsan, ang tunay na reyna ay hindi ipinapanganak sa trono…
kundi hinuhubog sa apoy, sa pagkawala, at sa laban.
At ang kwento ni Megard Foruhnbjorn—
ay nagsisimula pa lamang.
