ชายาเย็นชาแห่งวังอ๋อง

บทนำ นิยายจีนทะลุมิติไปเป็นชายา 📖 ชื่อเรื่อง: ชายาเย็นชาแห่งวังอ๋อง แนว: ทะลุมิติ, โรแมนติก, ดราม่า, หญิงเก่ง, พลังยุทธ์ พล็อตเรื่อง: “หลินซือเสวี่ย” แพทย์หญิงอัจฉริยะจากยุคปัจจุบัน ประสบอุบัติเหตุและทะลุมิติมาในร่างของภรรยาที่ไร้ตัวตนของ “อ๋องหนานกงเยี่ยน” แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาราวน้ำแข็งพันปี เมื่อได้สติ หลินซือเสวี่ยใช้ความรู้ด้านการแพทย์และสมุนไพรช่วยรักษาผู้คนในจวน สร้างชื่อเสียงให้ตัวเองใหม่ และวางแผน "หย่า" กับอ๋องหนุ่ม เพราะไม่อยากอยู่เป็นเพียงเงาในชีวิตเขา แต่ใครจะรู้... ว่าหนานกงเยี่ยนเริ่มหันกลับมามองเธออีกครั้ง พร้อมกับความลับที่เขาเก็บไว้ว่า “เขาไม่เคยต้องการชายาคนอื่น...นอกจากนาง” ตัวละครหลัก: หลินซือเสวี่ย (***) – แพทย์หญิงจากยุคปัจจุบัน ทะลุมิติมาในร่างชายาที่ไร้คนเห็นค่า ฉลาด หัวใจเข้มแข็ง หนานกงเยี่ยน (***) – อ๋อง/แม่ทัพผู้เย็นชา เด็ดขาด ไม่แสดงความรู้สึก แต่แอบมีบาดแผลในอดีต มู่หรงจิ่น (***) – เพื่อนสมัยเด็กของพระเอก เป็นขุนนางหนุ่มจอมวางแผน อาจเป็นศัตรู หรือคู่แข่งรัก ไป๋เยวี่ย (**) – สาวใช้นางเอก ฉลาด ซื่อสัตย์ เป็นเพื่อนคู่คิด ฮวาหรง (**) – สตรีสูงศักดิ์ที่หมายปองตำแหน่งชายาเอก ตัวร้ายฝ่ายหญิง 👩‍⚕️ หลินซือเสวี่ย (***) อายุ (โลกเดิม): 28 ปี อายุในร่างใหม่: 20 ปี บุคลิก: ยังคงฉลาด เก่ง มีวุฒิภาวะจากโลกปัจจุบัน แต่ในร่างใหม่อ่อนวัยกว่า — ดูน่าทะนุถนอมมากขึ้นในสายตาคนในยุคโบราณ ลักษณะภายนอก: รูปร่างบอบบาง ผิวขาวเนียน ผมดำยาวเป็นลอนธรรมชาติ ดวงตากลมโตแต่เฉียบคม ใบหน้าหวานปนเย็นชา ลักษณะนิสัย: โลกเดิม: ฉลาดเด็ดขาด สุขุม มีวินัยสูง มีจรรยาบรรณแพทย์สูง แต่แอบเปราะบางเรื่องครอบครัว โลกใหม่: เยือกเย็น พูดน้อยแต่คมกริบ กล้าเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจ ไม่ยอมถูกเหยียบย่ำอีก มีไหวพริบเฉียบขาด คิดเร็วทำเร็ว ความสามารถ: ความรู้ด้านการแพทย์ยุคใหม่ ความจำเป็นเลิศ วิเคราะห์เก่ง รู้สมุนไพรเบื้องต้น ปมในใจ: ความรู้สึกถูกทอดทิ้งจากพ่อ การไม่มีใครภูมิใจในตัวเธอ 🐉 หนานกงเยี่ยน (***) อายุ: 32 ปี บุคลิก: ความเป็น “ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาว” และมีอดีตฝังลึกมากขึ้น สถานะ: เป็นอ๋องและแม่ทัพมาหลายปี ผ่านศึก ผ่านการเมือง จนแทบไม่เชื่อใจใคร ลักษณะภายนอก: สูงสง่า ผิวขาวจัดแบบขุนนาง ดวงตาเรียวคม หน้าตาหล่อเหลาแต่เย็นชา สวมหน้ากากหยกปิดครึ่งหน้า ลักษณะนิสัย: เงียบขรึม เย็นชา ตัดสินใจเด็ดขาด ภายนอกดูไร้หัวใจ แต่ภายในกลับมีแผลจากอดีตฝังลึก มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์ จนกระทั่งเริ่มสั่นคลอนเมื่อได้รู้จักซือเสวี่ย ความสามารถ: พลังยุทธ์แข็งแกร่ง วางกลยุทธ์เก่งมาก เป็นผู้นำทัพระดับตำนาน ปมในใจ: เคยสูญเสียแม่เพราะการชิงอำนาจในวัง ทำให้ไม่ไว้ใจสตรีในวังหลวง 🦊 มู่หรงจิ่น (***) อายุ: 28 ปี เพศ: ชาย สถานะ: อัครเสนาบดีหนุ่ม / เพื่อนสมัยเด็กของหนานกงเยี่ยน ลักษณะภายนอก: รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดีแบบเจ้าสำอางค์ แต่งตัวเรียบหรู ลักษณะนิสัย: เจ้าเล่ห์ พูดจาเป็นต่อทุกสถานการณ์ ไม่เปิดเผยความในใจง่าย ๆ สนใจในตัวซือเสวี่ยเพราะมองเห็นคุณค่าที่ซ่อนอยู่ ความสามารถ: เชี่ยวชาญด้านวังหลวงและการเมือง ฉลาดเจรจา อ่านใจคนแม่น บทบาท: ตัวละครสีเทา ไม่ชัดว่าเป็นมิตรหรือศัตรู 🌙 ไป๋เยวี่ย (**) อายุ: 17 ปี เพศ: หญิง สถานะ: สาวใช้นางเอก / เพื่อนคู่คิดคนสำคัญ ลักษณะภายนอก: ตัวเล็ก ผิวขาว ตากลม สดใส น่าเอ็นดู ลักษณะนิสัย: จงรักภักดี ฉลาดเกินวัย พูดน้อยแต่ฟังเก่ง รู้ว่าเมื่อไหร่ควรพูด และเมื่อไหร่ควรเงียบ ความสามารถ: จำเรื่องราวได้ดี เป็นหูเป็นตาให้ซือเสวี่ยได้ดีมาก 🐍 ฮวาหรง (**) อายุ: 22 ปี เพศ: หญิง สถานะ: บุตรีแม่ทัพผู้มีอำนาจ / คู่หมายที่ราชสำนักต้องการให้อ๋องสี่แต่งตั้งเป็นชายาเอก ลักษณะภายนอก: สวยจัดจ้าน แต่งกายหรูหรา ท่าทีมั่นใจในตัวเองสูง ลักษณะนิสัย: เย่อหยิ่ง ร้ายเงียบ เชื่อว่าตัวเองคู่ควรกับอ๋องสี่เพียงผู้เดียว ไม่ชอบแพ้ โดยเฉพาะต่อหญิงที่ไม่มีตระกูลหนุนหลังอย่างซือเสวี่ย ความสามารถ: รู้วิธีสร้างภาพในสังคม รู้จังหวะเข้าหาอำนาจ บทบาท: ตัวร้ายหลักฝ่ายหญิง บทนำ – ลมหายใจสุดท้ายของหลินซือเสวี่ย 🌸 แสงไฟนีออนกระพริบพร่ามัวสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างของห้องฉุกเฉิน บรรยากาศหนาวเย็นของฤดูหนาวเจือปนกลิ่นยาและแอลกอฮอล์จนแทบอึดอัด เสียงเครื่องวัดชีพจรเตือนเป็นจังหวะดัง "ปี๊บ...ปี๊บ..." ดังก้องราวกับกำลังนับถอยหลังชีวิตของใครบางคน หญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวยืนพิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้า ใบหน้าเรียวซีดเซียวจากการอดนอนหลายวัน ผมดำยาวถูกรวบอย่างลวก ๆ ด้วยกิ๊บเงินราคาถูก "หลินซือเสวี่ย แพทย์หญิงเวรดึก เข้า OR ด่วน! เคสอุบัติเหตุรถชน สมองกระทบกระเทือน!" เสียงพยาบาลวิ่งมาบอก ทำให้เธอสะบัดความอ่อนล้าออกไปแทบจะในเสี้ยววินาที “เข้าใจแล้ว!” เธอขานรับ ก่อนจะคว้าหน้ากากอนามัยสวมแล้วรีบเดินเร็วไปยังห้องผ่าตัด หลินซือเสวี่ย อายุ 29 ปี แพทย์เฉพาะทางด้านระบบประสาทผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการแพทย์ แม้จะอายุยังน้อยแต่กลับเคยได้รับรางวัลวิจัยระดับประเทศ และเป็นความหวังของวงการแพทย์อนาคต แต่ใครเลยจะรู้... ว่าภายใต้ความเก่งกาจและดวงตานิ่งสงบนั้น เธอคือนักโทษของโชคชะตา หลังเสร็จเคสผ่าตัดยาวเกือบแปดชั่วโมง เธอเดินโซซัดโซเซออกมาจากห้องพักแพทย์ สะพายกระเป๋าใบเดิมไว้บนไหล่ ใบหน้าที่ง่วงล้าเงยขึ้นมองนาฬิกาแขวนผนัง ตีสามครึ่ง... “กลับบ้านเถอะ กลับไปนอนก่อนที่ร่างกายจะแตกสลาย” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ พร้อมถอนหายใจยาว โทรศัพท์มือถือส่งเสียงเตือนจากกระเป๋า เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเบอร์ที่คุ้นเคย “เธอจะเลิกทำตัวบ้างานได้หรือยัง? พ่ออยู่ ICU ห้าชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่โผล่หน้าไปสักนิด?” หลินซือเสวี่ยยืนนิ่ง ความรู้สึกหน่วงหนักไหลเข้ามาอย่างกะทันหัน พ่อ... ชายชราผู้ป่วยติดเตียงจากอาการเส้นเลือดในสมองแตกเมื่อห้าปีก่อน คนที่เธอพยายามรักษาอย่างสุดความสามารถ แต่ไม่เคยมีสักวันที่เขาจะจำเธอได้เลย ไม่ว่าจะทุ่มเทแค่ไหนก็ไม่มีคำว่า "ภูมิใจในตัวลูก" หลุดออกมาจากปากเขา เธอกดปิดหน้าจอ แล้วเดินออกไปยังลานจอดรถ ในคืนนั้น... เม็ดฝนเริ่มตกลงมาเป็นสาย เธอสตาร์ทรถ พร้อมเปิดวิทยุ แต่เพลงที่ดังขึ้นคือเสียงเปียโนช้า ๆ ที่ฟังดูราวกับคำลา "บางทีเราอาจควรหายไปจากโลกนี้บ้าง" เธอบ่นในใจ ไม่ได้อยากตาย... แต่เหนื่อยเหลือเกิน เธอเคยคิดว่า ชีวิตคือการต่อสู้เพื่อจุดหมาย แต่เมื่อไปถึงจุดนั้นแล้ว ไม่มีใครให้เธอแบ่งปันความสำเร็จ ไม่มีบ้านที่อบอุ่น ไม่มีความรัก ไม่มีแม้กระทั่งความทรงจำดี ๆ ที่จะยึดเหนี่ยวใจไว้ เสียงเบรกกะทันหันดังสนั่น! โครม!!! รถบรรทุกพุ่งข้ามเลนมาด้วยความเร็วสูงในขณะที่เธอขับรถผ่านทางแยก เสียงเหล็กกระแทกกันบดขยี้จนทุกอย่างดับวูบ เลือด... ไหลผ่านหน้าผากเธออย่างเงียบเชียบ แสงไฟจากไฟถนนกระพริบราง ๆ สะท้อนในดวงตาคู่นั้น ก่อนที่ทุกสิ่งจะดับลง “อืม... เสียงอะไรน่ะ...?” กลิ่นหอมของไม้หอมจาง ๆ ลอยแตะจมูก แทนที่กลิ่นยาในห้องฉุกเฉิน เธอขมวดคิ้ว ฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น เพดานที่เธอมองเห็นกลับไม่ใช่แสงไฟ LED ที่คุ้นเคย แต่เป็นไม้ไผ่สานลวดลายจีนโบราณ เธอพลิกตัว แต่ร่างกายหนักอึ้งราวถูกกดทับด้วยหินก้อนใหญ่ "แม่นางฟื้นแล้ว!" เสียงหญิงสาวแปลกหน้าร้องอย่างตื่นเต้น แล้วมีเงาคนหลายคนกรูเข้ามาล้อมรอบเตียง “นี่มันเรื่องบ้าอะไร...” หลินซือเสวี่ยพึมพำ รู้สึกได้ถึงร่างกายที่ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป ทั้งผิวเนียนละมุน กลิ่นหอมติดกาย และเสียงพูดที่นุ่มนวลแปลกหู แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ – เธอมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกโลหะ ดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม แต่มันอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวอายุไม่ถึงยี่สิบ หน้าตาสะสวย ผมยาวดำสนิทแต่งชุดจีนย้อนยุคแบบคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ "ฉัน... กลายเป็นใครกันแน่?" เสียงภายในใจดังสะท้อนอย่างไม่เข้าใจ ในตอนที่เธอหมดลมหายใจจากโลกเดิม กลับมีใครบางคน... หรือโชคชะตาเอง ที่ไม่ยอมปล่อยเธอไป และนี่คือการเริ่มต้นใหม่—ในโลกที่เธอไม่รู้จัก ในร่างของหญิงสาวผู้เป็น “ชายาผู้อับโชคแห่งจวนอ๋องหนานกงเยี่ยน”