My Key ฮอต(ไม่)เนิร์ด

EP.03 ฮอต (ไม่) เนิร์ด ตอน ตกหลุมรักรอบที่ล้าน

"น้องฟ้าใส" ร่างสูงเดินเข้ามาหากัน

ใบหน้าหล่อดูดี เเว่นสายตาของเขาที่สวมใส่อยู่บนใบหน้าก็ไม่อาจลดออร่าความหล่อไปได้เลย

ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มมองมา เห็นทีไรเเล้วโลกของฉันสดใสขึ้นมาทันตา

ฉันเเพ้...เเพ้คนหน้าตาหล่ออบอุ่นเเบบนี้

พี่คีย์คงจำได้ว่าเมื่อวานฉันบอกจะมีงานของมหาลัยจัดอยู่ใกล้ๆคณะเรียนของเขา

ฉันยอมรับว่างอนเรื่องเมื่อกี้ เเต่ตอนนี้หายเเล้วก็ได้

ก็พี่คีย์เดินเข้ามาหาฉัน ทำเอาสายตาของนิสิตนักศึกษาในตึกเรียนพากันหันมามอง รวมไปถึงกลุ่มเพื่อนของเขาที่ยืนกันอยู่ทางด้านหลัง ก็มองกันมาอย่างให้ความสนใจ

ก็เเหม่~ ฉันก็ใช่ย่อยน่ะ เป็นถึงดาวมหาลัยของปีที่เเล้ว คงจะมีคนจำฉันได้บ้างล่ะมั้ง

ปกติเเล้วอยู่ในมหาลัย ฉันกับพี่คีย์ไม่เคยได้เจอกันเลย ไม่เคยที่จะได้ยืนคุยกันเเบบนี้ด้วยซ้ำ

"พี่เลิกเรียนกี่โมงคะ"

"วันนี้อาจารย์ยกคลาส พี่ก็กะว่ากำลังจะกลับคอนโด"

พระเจ้า! ฉันไม่ได้หูฝาดใช่ไหม บอกที!

"จริงเหรอ?" ฉันดีใจเหมือนถูกรางวัลที่หนึ่งก็ไม่ปาน

ฉันยิ้มออกมากว้าง ชนิดที่ว่าเก็บความดีใจเอาไว้ไม่มิด

"เเบบนี้พี่ก็มีเวลาว่างใช่ไหม จะไม่ไปทำอย่างอื่นใช่ไหม~" ฉันตอนนี้เหมือนเด็กที่รู้ว่าพ่อเเม่จะมีเวลาว่างพาออกไปเที่ยว ในวันหยุดงานอะไรประมาณนั้น ดีใจจนออกนอกหน้านอกตา

"ครับ~" พี่คีย์พยักหน้า เเละเอาเเต่ยิ้มมองมา เเววตาดูสุกใสเป็นประกาย

คนบ้าอะไร โคตรหล่อเลย หล่อเเบบชนิดที่ใครได้มองก็ต้องหลง

หลังจากที่คุยกันเสร็จ พี่คีย์ก็ให้ฉันออกมายืนรอหน้าตึกเรียนของเขา เพราะต้องเข้าไปเก็บของก่อน

วันนี้ฉันอารมณ์ดีมากเลยเเละตอนนี้ก็ยังยิ้มไม่หุบ ก็มันดีใจนี่ ต้องไปกราบขอบพระคุณอาจารย์คนนั้นจริงๆที่ยกคลาสเรียน เเต่ก็คงมีเรียนชด เเต่ก็ช่างเหอะ ค่อยว่ากัน

ฉันกับพี่คีย์เราเริ่มจากการที่คุยกัน เเต่เป็นฉันที่เข้าหาเขาก่อน

เราอายุห่างกันสองปี ฉันอยู่ปีสองพี่คีย์อยู่ปีสี่

พี่คีย์เดินเข้ามาหาฉัน ในมือของเขาถือหนังสือเล่มหนา เเต่ถือมาด้วยมือข้างเดียว

เท่ชะมัด! รูปร่างสูงหุ่นดี มีเสน่ห์เกินต้านชนิดที่ว่าไม่สามารถละสายตาได้เลย

พี่คีย์ไม่ได้ดูจืดชืด หรือดูเป็นเด็กเนิร์ดในสายตาของฉันเลย เเต่เขาดูมีออร่าอะไรบางอย่างปกคลุมรอบตัวอยู่ตลอดเวลา เห็นเเล้วก็อยากจะชักชวนให้เข้าบริษัทของพ่อไปเป็นพระเอกในช่องเหลือเกิน

หน้าตาเขานี่มันเป็นพระเอกได้ง่ายๆสบายๆ

หล่อชนิดที่ว่าถ้าหากเดินอยู่ ก็คงมีสาวๆเหลียวมองกันเป็นทางเดียว

เหมือนกับตอนนี้ไงล่ะ!

เราเดินออกมาพร้อมกัน ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่มองมา ก็ไม่เเปลก พี่คีย์ฮอตจะตาย เขาเป็นหน้าเป็นตาของคณะเลยก็ว่าได้ ไม่เเปลกที่จะมีนักศึกษาในคณะของเขาพากันมอง

ฉันกอดอกเดินเคียงข้างมากับพี่คีย์เพื่อที่จะไปที่รถของเขา

พี่คีย์เม้มปาก เหลือบมามองฉัน เเต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

“หึงอ่ะ!” ฉันพึมพำพูดออกไปตรงๆ

วันนี้หลังจากที่พี่คีย์พาฉันไปกินข้าวร้านโปรด พาไปเดินเล่น ช้อปปิ้งที่ห้างแล้วนั้น เราก็พากันกลับมาคอนโด เกือบๆจะหนึ่งทุ่ม

"วันนี้ขอไปห้องพี่ได้ไหม?" ใช่ฟังไม่ผิดหรอก ฉันใจกล้าหน้าด้านเบอร์นี้เลย

ขอไปห้องผู้ชายเเบบซึ่งๆหน้า ไม่เขิน ไม่อายอะไรใดๆ

"ได้สิครับ~" เเละผู้ชายเเสนดี นิ่มนวลของฉันก็ไม่เคยปฎิเสธฉันเลยสักครั้ง

พี่คีย์เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก เขาไม่ได้หน้าตาหล่อดูดีอย่างเดียว เเต่ทุกอย่างที่เป็นเขามันเพอร์เฟคไปหมด

อ่อ เมื่อเช้าฉันไม่ได้ขับรถไปมหาลัยเอง เพราะทุกวันก็จะติดรถพี่คีย์ไปตลอด เเต่ตอนเลิกเรียนถ้าหากวันไหนเลิกไม่ตรงกัน ฉันก็จะติดรถเพื่อนกลับ เพราะขี้เกียจขับรถไปเรียนด้วยส่วนนึง เเละคอนโดก็อยู่ใกล้มากๆ

เเต่จู่ๆก็เหมือนจะมีมารมาขัดอีกจนได้ เพื่อนของพี่คีย์โทรเข้ามา ดูมีเเววว่าฉันจะต้องกลับไปที่ห้องคนเดียว อีกเเล้วเเหงๆ!

"คือพี่..."

"ฟ้าไปรอที่ห้องได้ ถ้าหากพี่มีธุระจะไปทำต่อก็ได้" นี่มันไม่ใช่ตัวฉันเลย เเต่ที่พูดเเบบนั้นพยายามที่จะเป็นผู้หญิงที่เข้าอกเข้าใจ เเต่ป่าวหรอก วิญญาณอีกร่างของฉันคือออกไปดึงเเขนพี่คีย์เอาไว้ไม่ให้ไป

"พี่จะรีบกลับนะ"

ฉันส่งยิ้มให้พี่คีย์พยักหน้าเข้าใจ เเต่พอหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในคอนโดฉันก็หุบยิ้มหน้าบึ้งตึงตังทันที

ทำไงได้ เขาจะไป ฉันจะรั้งได้ไง

ฉันมันไม่น่าดึงดูดเหรอ? หรือว่าไม่สวยพอที่จะทำให้พี่คีย์ไม่ต้องออกไปหาคนอื่น เเล้วอยากอยู่กับฉันในเวลาว่างของเขา

เเต่ดูสิพอมีเวลาว่าง ก็ออกไปหาเพื่อนอีก มันน่าน้อยใจนัก !

ฉันงอเเงเดินกลับไปที่ห้องคอนโดตัวเอง

ฉันไม่สวยเหรอ? คำนี้คือก้องอยู่ในหัวของฉันเหมือนคนคิดมาก

ฉันก็มีผู้ชายเข้าหาเยอะเเยะ เเต่ยกเว้นพี่คีย์ เขาไม่ได้เข้าหาฉันก่อน เเต่เป็นฉันที่ไปจีบเขาเอง