คีย์ Part
-วันต่อมา-
คนตัวเล็กพลิกตัวตะเเคลงข้างหันหน้ามาหาผมที่กำลังเท้าคางเอียงหน้ามอง เธอระบายยิ้มหวานสดใส เหมือนกับว่าตอนนี้เธอยังไม่ตื่นเต็มที่
ก็ยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ผมก็มีความสุขมากจริงๆ
ฟ้าใสก้มลงไปมองใต้ผ้าห่มของเธอ ดวงโตกลมโตเบิกขึ้นกว้าง อ้าปากค้าง เหมือนพึ่งจะได้สติรู้ตัว
“พี่คีย์!!!!”
"น้องโอเคไหม?" ผมถามน้องอีกครั้ง เพราะเธอดูตกใจ
เธอส่ายหน้าตอบ ก่อนมุดตัวลงไปใต้ผ้าห่มทันที
เมื่อคืนน้องเมาไร้สติ เธอก็อาจเผลอไผลทำอะไรโดยที่ไม่คิด
"น้องฟ้าใสครับ~" เธอโกรธผมงั้นเหรอ
"พี่คีย์ออกไปก่อนได้ไหม" เธอไม่ยอมเปิดผ้าห่มขึ้นมาคุยดีๆ
"เเล้วทำไมไม่ออกมาคุยกับพี่ ทำเเบบนี้พี่ไม่สบายใจนะ"
"ฟ้าไม่ได้โกรธ เเต่...เขินอยู่"
ฟ้าใส Part
เขินมาก..อยู่ไม่ได้แล้ว
ภาพของเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในความคิดเป็นฉากๆ มันไม่ใช่ความฝัน
ผ้าห่มที่ฉันคลุมโปงอยู่โดนพี่คีย์ดึงออก
แล้วทำไม
