İKİ YABANCI, BİR HİKAYE

7. Bölüm: İkimizin Olduğu Şu Hikaye

Gece saat 2: Yatak odası.

Maria mışıl-mışıl uyuyordu. Hafifçe esneyip arkasına döndü; yüzüne doğru gelen bir şey hissetti. Gözlerini araladı ve yüzüne yakın duran birini gördü—Victor sanki yanında uyuyordu. Gözlerini kapatıp tekrar açtı; Victor hâlâ rahatça uyuyordu. Maria önce kalkıp oturdu, bir süre onu izledi, sonra tekrar uzandı ve Victor’u izleyerek uykuya daldı.

Saat 8:00'de otelin her katında çalar saatler yolcuları uyandırıyordu. Birinci katta sabah için hafif ve rahat atıştırmalıklar hazırdı; bu, yolcuların zamanında yetişebilmesi için düşünülmüştü.

— Victor? Kalk, saat 8 oldu, hadi.

— …

— Victor, uyansana artık!

Victor elini yana atıp sarılmaya çalıştı ama yanının boş olduğunu fark etti. Yatağa dokunarak onu aradı. Gözlerini açınca Maria’nın yatağın yanında durduğunu ve kendisini izlediğini gördü.

— Pis sapık!

— Ne? Sadece sarılmak istemiştim.

— Kafandan neler geçiyor bilmiyorum, ama iyi dinle. 5 dakika içinde hazır olacağız ve aşağı ineceğiz. Yemekten sonra kimin ne kadar kalacağı belli değil.

— Tamam.

— Bavulunu da topla.

— Tamam.

— Acele et.

— TAMAM! Çıkıyor musun, yoksa ben soyunup giyinene kadar burada bekleyecek misin?

Maria ciddileşip dışarı çıktı. Victor üstünü değiştirdi. Saatini aradı ama bulamadı.

— Maria, saatimi sen mi aldın?

— Ben niye alayım? Oradadır kesinlikle.

Victor salona girdi.

— Yok işte! Şaka yapma, saatimi ver.

— Ben almadım dedim ya. Etrafa baktın mı?

— Evet, yastıkların etrafına falan da baktım, yoktu.

Maria içeri girdi, her yeri aradı, en sonunda yatağın altına baktı.

— Nasıl etrafa baktın da…

Saat oradaydı.

— Saat yatağın altından mı çıktı?

Victor şaşkınlıkla:

— Oraya bakmayı unuttum. Alayım…

Maria saati uzattı; Victor tutup çekmeye çalıştı, ama Maria bırakmadı.

— Eğer saatini ben almış olsaydım, gerçekten bulamazdın. Ve eğer aklımdan “çalmak” geçseydi, az önce beni yatağın üzerinde nasıl telaşla arıyorsan, işte öyle arardın. Hem otelde, hem şehirde.

Maria saati bıraktı:

— Özür dilerim. Sadece şaka yapıyorsundur diye düşündüm.

— Bak Victor, biz iki yabancı olarak bir yola çıktık. Birbirimizi tanımadan birbirimize güvendik. Lütfen bu güvenimiz sonuna kadar sürsün.

Maria odadan çıkmak isterken Victor önüne geçti:

— Haklısın, özür dilerim. Ama sana söz veriyorum: Bu hikayeye birlikte başladık, birlikte de bitireceğiz.

Bavullarını toparlayıp odadan çıktılar. Aynı anda başka bir odadan bir aile çocuklarıyla çıktı. Kadın Maria’ya bakarak sordu:

— Affedersiniz, ama neden bavullarla çıktınız? Zaten bir saatiniz var.

— Yukarı-aşağı yapmamak için yanımıza aldık. Ben takıntılıyımdır da.

— Ah, mantıklı. (Eşini dürttü) Hadi biz de toplayalım.

Maria bir anlık rahat nefes aldı. Victor kinayeli bir şekilde dedi:

— Bak, millet tek yatakta 4 kişi uyuyor. Sen ise iki kişi olmamıza rahatsız oluyorsun.

Merdivenlerden inerek tartışmaya başladılar:

— Normal, onlar aile. Böyle şeylere alışkınlar.

— Önemli olan aile değil, güven.

— Az önce gördüm güvenini.

Birinci kata inince büyük bir masa ve yemeklerle donatılmış bir açık büfe gördüler. Maria önce masaya, sonra yemek yiyenlere baktı.

— Yemeyecek misin?

Victor elinde yarım tavuk budu ile ona baktı:

— Bari ağzındakini bitirip konuşsaydın.

— Olmazdı.

Maria etrafa bakarken Victor anlattı:

— Buna “açık büfe” denir. Masadan tabak alırsın, ne istiyorsan onu koyarsın. Yan masada da yiyebilirsin. Almak sıkıntı değil. Başka soru var mı?

— Var, sen bunu nereden biliyorsun?

— Aaaa… biliyorum işte.

Maria elindeki kemiği işaret ederek:

— Belli… biliyorsun.

Yemeklerini bitirip kenardaki koltuklara geçtiler. Az önceki kadın onları gözlemliyordu.

— Bavulların yanından ayrılmıyorlar, değil mi kocacım?

— Bilmiyorum, ilgilenmiyorum.

— Kesin içinde para vardır.

Adam gülerek eşine döndü:

— Eğer varsa, almak bize düşer, karıcım.

Victor bakışları fark etmesine rağmen belli etmedi. Maria biraz rahatsız oldu. Victor farketti:

— Neyin var?

— Karnım ağrıyor.

— Lavoboya git. Tutamazsın.

— Nerede?

— Şurada, sağ kapı.

— Ne kadar vaktimiz var?

— Yarım saatten uzun.

— Yani?

Victor gülümsedi:

— 32 dakika, 31 oldu.

— Çok komiksin… Hemen geliyorum.

Maria lavaboya gitti. Victor bavulların yanında biraz oyalanıp sonra saklama kabını çıkardı ve tatlı masasına yöneldi. Kadın fırsat bilip bavulların yanına geldi; önce Victor’un, sonra Maria’nın bavulunu aradı.

— Ne yapıyorsunuz?

— Oğlum misketini kaybetti, bakıyorum.

— Bavulda mı?

— Yok, buldum. Müsade.

Kadın giderken Victor öne çıktı:

— Ne yapmaya çalıştığını ben de, siz de biliyoruz. Bir dahaki sefere sınırları koruyalım.

Bir kaç dakika sonra Maria geldi, hâlâ rahatsız görünüyordu:

— Özür dilerim, bu yolculuk bana iyi gelmedi, kustum falan…

— Şimdi iyi misin?

— Evet, hadi her şeyi kontrol edip gidelim.

— Olmaz, bavulunu al, dışarı çıkalım.

Dışarı çıkınca Victor arkasını kontrol etti. Kimseyi görmeyince rahatladı.

— Para yok! Victor, para yok.

Victor Maria’yı sakinleştirdi, cebinden zarfı çıkardı:

— Zarf bende, merak etme. Güvenlik için aldım.

Victor devam etti:

— Hatırlıyor musun, sabah sana bir hikaye anlatacağımı söylemiştim?

— Evet, ikimizin olduğu bu garip hikaye…

— Bir hikaye asla düz yürümez, hep kavga ve aksiyona ihtiyaç vardır. Bu yaşadığımız da onun daha başlangıcı.