นักล่าตัวร้ายแพ้เกมส์(หัวใจ)นายมาเฟีย

ฉันเดินลงบันไดยาวที่บ้านหลังใหญ่ที่ไหนสักแห่งในโลกนี้ ภารกิจที่ฉันทุ่มเทใช้เวลานานกว่าสามปีกำลังสำเร็จ แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้กันนะนี่คือข้อเสียของการแฝงตัวนานเกินไปหรือเปล่า มือบางก้มมองโทรศัพท์ของตัวเองในมือพลางคิดว่าจะกดเปิดเครื่องดีไหม “ทำอะไร” เสียงเข้มดังขึ้นตามมาด้วยมือหนาที่ลอดผ่านสาบเสื้อบางที่ฉันสวมใส่ “ลงมาทำอะไรนี่มันดึกแล้วนะ” “นอนไม่หลับน่ะ” ฉันบอกเสียงอ่อนพลางหันหน้าไปหาเจ้าของเสียง ใบหน้าหล่อคมที่ทำให้ฉันหวั่นไหวทุกครั้งที่เจอ เขาคือเป้าหมายของฉันนั้นคือสิ่งที่ฉันพร่ำบอกตัวเองเสมอ…มือบางลูบใบหน้าหล่อด้วยความรู้สึกหลากหลาย ฉันทำสำเร็จ ความเชื่อใจที่เขามอบให้ฉันในตอนนี้มันเพียงพอแล้วฉันควรจบภารกิจนี้ได้แล้ว “เป็นอะไรอลิซ” เขาเรียกฉันด้วยชื่อที่เขาเป็นคนตั้ง มือหนาสัมผัสหน้าอกอวบก่อนจะออกแรงบีบเล็กน้อย เขาเสพติดร่างกายของฉันจนแทบคลั่งเลยล่ะ “อย่าทำหน้าแบบนั้น” “อื้อ” ริมฝีปากหนาประทับลงมาอย่างรวดเร็วก่อนจะสอดแทรกลิ้นเข้ามาตักตวงความหวานในทันที “อื้อ ยะอย่าพึ่งนะ” “เธอก็รู้ว่าพี่เอาแต่ใจ” เขาบอกพลางมองเข้ามาในนัยน์ตาของฉัน “มีอะไรอลิซ สีหน้าของเธอดูไม่ดีเลย” “ก็แค่…อื้อ อย่าเขี่ย” ฉันเอ่ยเสียงดุเมื่อร่างสูงใช้นิ้วเขี่ยยอดถันของฉันไม่หยุด “หึ งั้นเราไม่ต้องคุยกันแล้วดีกว่า” “พี่” มือบางตีแผงอกกว้างเบาๆ “ถ้าอลิซทำบางอย่างที่ไม่ดีพี่จะให้อภัยไหมคะ” “ไม่ดีงั้นเหรอ” เขาทวนคำพูดของฉัน “ไม่ดีขนาดไหนล่ะ” “ก็อาจจะไม่ดีมากๆ” “เธอก็รู้ว่าเรื่องเดียวที่พี่ขอคืออะไร” เขายิ้มบางๆ พลันกระซิบข้างหูของฉันเบาๆ “อย่าทรยศ” “…” “แต่ถ้าวันนี้” เขาพูดพลางปลดกระดุมชุดนอนของฉันออก หน้าอกสวยปรากฎตรงหน้าของเขาทันที ยอดปทุมถันสีชมพูกลีบกุหลาบแข็งเป็นไตเพราะนิ้วมือของเขา “ยอมให้พี่ดูดนม พี่อาจจะไม่สงสัยว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้” “อื้อ ทะลึ่ง” ใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะอ้างับยอดถันอย่างหื่นกระหายทันที ความรู้สึกเสียวซ่านที่โดนลิ้นอุ่นๆ ของเขาไล่เลียรอบยอดถันนั้นทำเอาฉันแทบยืนไม่ไหว ฉันเองก็เสพติดเขาเช่นกัน การทำแบบนี้ทำให้ฉันห้ามความรู้สึกไม่ได้ ภารกิจนี้คงต้องล้มเหลวแน่ถ้าฉันยังทำแบบนี้ต่อไป “อื้อ พะพอแล้ว” ฉันหยุมผมสีดำขลับระบายความรู้สึกที่อัดอั้นภายในกาย เต้าสวยข้างหนึ่งถูกครอบครองด้วยลิ้นร้อนที่ตวัดเลียไม่พักและอีกข้างถูกมือหนาบีบเคล้นอย่างแรง “อื้อ เดี๋ยวมีคนเห็น” ฉันพยายามบอกเขาเอาไว้แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อร่างสูงผละออกจากหน้าอกและดันร่างของฉันให้ชิดกับราวจับบันได้ “อลิซ” เสียงเข้มเอ่ยอย่างอ้อยอิงทำให้ฉันรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังต้องการอะไร “มะไม่ได้นะ ตรงนี้มัน อ้ายพี่คะ” มือหนาล้วงเข้าไปดึงแพนตี้ของฉันออกอย่างเร็วพลางดันให้ฉันโน้มตัวลงต่ำอีก มือเล็กจับราวบันไดแน่นเพราะรู้ชัดว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น สายตาหวานกวาดมองลงไปชั้นล่างให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ “เธอแม่งทำให้ของขึ้นตลอด” เขาลูบไล้ทั่วแผ่นหลังของฉันพลางเลื่อนต่ำลงมาที่สะโพกสวย ฉันได้ยินเสียงกางเกงที่ตกลงสู่พื้น ใบหน้าหวานเอียงไปทางด้านหลังพลันเบิกตากว้างเมื่อเห็นแก่นกายใหญ่ที่พร้อมออกรบ “ดะเดี๋ยวนะ อื้ออ อ่าส์” ฉันกำลังจะร้องห้ามแต่มือหน้าก็เคลื่อมาลูบที่จุดเชื่อมร่างกายจากด้านหลัง นิ้วชี้ร้อนของเขาสอดเขามาในโพรงสาวอย่างไม่รีรอ “อะอื้อ อื้อ” นิ้วร้อนคลึงรอบโพรงสาวอีกครั้งก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปอีก ความชุ่มชื้นที่เปียกนิ้วมือของเขา ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ “สดนะ” “อะอีกแล้วนะ ถ้าท้องขึ้นมา” ฉันพยายามจะห้ามเขา “ก็ดี ฉันรักเธอนะอลิซ” สิ้นประโยคเขาก็เริ่มสอดใส่แก่นกายใหญ่เข้ามาในโพรงสาว ความใหญ่ของเขาไม่เคยทำให้ร่างกายของฉันชินเสียที “อื้อเจ็บ” ฉันจับราวบันไดแน่นกว่าเดิม พลั่บ พลั่บ สะโพกใหญ่เริ่มโยกตามจังหวะพร้อมกับหลับตาซึมซับความรู้สึกนี้ มือหนาฟาดลงสะโพกสวยสองครั้งจนขึ้นรอยแดงนั้นยิ่งกระตุ้นอารมณของเขาได้ดี “อ่าส์ อื้อ สะเสียว” แรงกระแทกจากด้านหลังเริ่มเปลี่ยนความรู้สึกที่เธอมีจากเจ็บกลายเป็นรู้สึกดี “ฉันรักเธอ” “…” ทำไมฉันถึงไม่เคยบอกรักเขากลับเลยนะเพราะเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้เลยต่างหาก ถ้าเขารู้ว่าความจริงแล้วฉันเข้าหาเขาเพราะภารกิจ เขาจะเป็นอย่างไรกันนะ พลั่บ พลั่บ มือหนาเอื้อมมาบีบเคล้นหน้าอกอวบอย่างแรง เขายังคงกระแทกกระทั่นเข้ามาไม่หยุดโดยเฉพาะท่านี้…แก่นกายของเขาเข้ามาลึกจนเสียจนรู้สึกได้ “พี่ อื้อ อ่าส์” เขายังคงซอยสะโพกไม่หยุด เอาแรงมาจากไหนกันนะ “อลิซ เธอรักฉันไหม” เขาถามขึ้นมาแต่ประโยคที่เขาถามออกมานั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา “อ่าส์” ฉันได้แต่ส่งเสียงครางออกมาแทนคำตอบ “คะแค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วไหมคะ” “นั้นสินะ ฉันลืมไปเธอเป็นผู้หญิงแปลก” น้ำเสียงที่เขาพูดขึ้นมาเต็มไปด้วยความผิดหวังทำไมฉันจะไม่รู้ ‘ขอโทษ’ นี่คือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกเขาทุกวัน….